Villa La Repubblica

Wanderings #18

2011-06-09T13:23:00.005+02:00

Laatste post van Villa La Repubblica op Blogspot. Nieuw Villa blog hier: http://villalarepubblica.wordpress.com/

Last posting of Villa La Repubblica on Blogspot. New Villa blog here: http://villalarepubblica.wordpress.com/

VLR

Wintery Clippings 11

2011-06-03T20:36:00.000+02:00

Lizard´s Delight (The Last Wintery Clipping); Hagedissengenoegen (De laatste Wintery Clipping).

Copyright Villa La Repubblica 2011.

Click on the picture to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting.

Click here for more Wintery Clippings; Klik hier voor meer Wintery Clippings.

Click here for more collages; Klik hier voor meer collages.

Wanderings #17

2011-05-13T23:34:00.000+02:00

Schiedam 11 May 2011
Featured artists: Robbie Cornelissen, Sjef Henderickx, Natasja Kensmil, Sarah van der Pols, Geer van der Klugt, Renie Spoelstra, Hans Lemmen, Arjan Janssen, Sebastiaan Schlicher
Venue: Stedelijk Museum
Click on the pictures to enlarge
Click here for more Wanderings
Copyright Villa La Repubblica 2011

The Book of Monsters 08

2011-05-13T23:33:00.000+02:00

Click on the image to enlarge. Click here for more Monsters. Copyright Villa La Repubblica 2011

Wanderings #16

2011-05-13T23:32:00.000+02:00

Schiedam 11 May 2011
Featured artists: Erik Odijk, Heidi Linek, Jacobien de Rooij, Elly Strik, Pietsjanke Fokkema, unknown artist
Venue: Stedelijk Museum
Click on the pictures to enlarge
Click here for more Wanderings
Copyright Villa La Repubblica 2011

Wintery Clippings 10

2011-05-08T22:01:00.000+02:00

Don’t Look Back; Kijk niet terug.

Copyright Villa La Repubblica 2011.

Click on the picture to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting.

Click here for more Wintery Clippings; Klik hier voor meer Wintery Clippings.

Click here for more collages; Klik hier voor meer collages.

Far off

2011-05-08T21:51:00.001+02:00

Diary (2010) from Tim Hetherington on Vimeo.

Some weeks ago war reporter Tim Hetherington was killed in Libya. Last year he made this short movie about the things he had seen for the last 10 years. Take a look at it. It is a dreamlike film. The people you see seem to be living in far-off exotic countries. But in fact these places are nearer to you than you think. And the people you see have more to do with us than you would like.

Enige weken geleden kwam oorlogsjournalist Tim Hetherington om in Libië. Vorig jaar maakte hij deze korte film over zaken die hij de laatste 10 jaar gezien had. Kijk ernaar. Het is een droomachtige film. De mensen die U ziet, schijnen te leven in verre, exotische landen. Maar in feite zijn deze plekken dichter bij U dan U denkt. En de mensen die U ziet hebben meer te maken met ons dan U lief is.

VLR

Doe een wens bij een put of val erin 040

2011-05-01T16:57:00.002+02:00

erger

maar het kan erger

anderen waren slechts een omhulsel

om niet te zijn

BP

Klik hier voor meer gedichten in deze serie.
Neem hier ook een kijkje.

Mouse Speak 24

2011-05-01T16:41:00.001+02:00

Reworking of this picture from this website.

Click on the picture to enlarge. Copyright Villa La Repubblica 2011.

Van niets naar nergens 25

2011-05-01T16:17:00.001+02:00

Klik hier en scroll naar beneden om te zien wat vooraf ging.

In het donker van het kamp staarde het Zwitsers kwartet mij aan of zij het in Zürich hoorden donderen. Ik had juist voorgesteld op mijn kosten in het restaurant van het kamp een hapje te gaan eten. Dat is duur! bracht studentje D. uit. Welnee, zei ik, het kost wat geld, dat is wat anders. Bovendien is het belachelijk goedkoop. Voor jullie helemaal, want ik betaal. En wat wil je dán? Hier in het donker en in de modder wat rommelen met blikjes, kookgerei en mestins en dan straks ook nog afwassen in het donker tussen de muskieten? Volgens mij zijn we allemaal moe en hongerig! Daar hadden de Zwitsers niet van terug.

Het restaurant lag bovenaan een helling die nu glibberig was van de regen. Maar beneden hing ook een menukaart onder een afdakje. De gerechten waren Spartaans: biefstuk, t-bone steak, kippenpoot of kapenta met patat, rijst of nshima. Ik nam de bestellingen van het kwartet op en besteeg de helling weer om te reserveren. In de tussentijd kon het kwartet zijn tenten opzetten.

Boven was naast de receptie een bar met daarvoor een bordes met stoelen en tafeltjes. Op het nog nalekkende bordes zaten wat mensen in pullovers, naast een vuurtje te drinken, te eten en te praten of in de duisternis te staren. Beneden had ik twee vrachtwagens zien staan en aan de bar stonden enige morsige types, waarschijnlijk de chauffeurs. Kaarsen flakkerden tegen hun donkere, stoppelige wangen.

Op mijn beurt wachtend werd ik aangesproken door een breed lachend meisje met satellietvlechtjes en met een rood, net te diep uitgesneden decolleté, waar haar borsten nadrukkelijk uitpuilden. Waar ik vandaan kwam, of ik op doorreis was enzovoorts. Alles gevraagd met een zuigende nieuwsgierigheid. Één van de medewerkers van het kamp had mij, toen hij mij de weg naar mijn huisje liet zien, erop attent gemaakt dat er in het kamp soms ladies from the village waren die services aanboden. Als U dat niet wil kunt U gewoon tegen ze zeggen dat U hun services niet nodig hebt, dan hebt U er ook geen last meer van, had hij uitgelegd. Het moment om dat te doen, leek me daar. Het spijt me maar mijn vrienden en ik zijn hier om te eten en te slapen en dat is alles, legde ik uit en dat werkte. Okay, I wish you a nice time here, zei ze glimlachend en verdween van de bar, twee andere meisjes met zich meevoerend. Enigszins boosaardig bedacht ik mij dat ik ze ook naar de twee studentjes had kunnen verwijzen om hen de keus te laten.

Een half uurtje later zaten wij met ons vijven aan een tafeltje op het bordes, met truien aan naast een knetterend vuurtje. We hadden uitzicht op het duister. Hier en daar flakkerde een vuurtje in de verte. Zijn dat dorpen? wilden de studentjes weten. Dat kan, maar het kunnen ook vuurtjes langs een weg zijn om aan te geven dat er een dorp in de buurt is, antwoordde ik. En ik dacht aan nachtelijke busreizen, half slapend met het hoofd tegen de busruit waarbij af en toe dit soort vuurtjes voorbij schoten. Maar gaat zo’n vuurtje dan niet vanzelf uit? wilden de studentjes weten. Ik legde uit dat er altijd iemand bij zit. Als je dan bijvoorbeeld onderweg een probleem hebt, kan hij je verwijzen naar het nabijgelegen dorp.

Verder werd er weinig gezegd. We waren allemaal vermoeid van de gebeurtenissen. We hielden ons bezig met het verorberen van de maaltijd. Er werd gekluifd aan stukken kip en karbonade. Zelf had ik natuurlijk eigenwijs nshima met kapenta besteld. De kleine zoutige visjes in pepersaus mengden zich goed met de koel geserveerde Mosi. Het was inmiddels windstil en wat eerst vochtige kilheid had geleken, was nu een welkome, lauwe koelte.

Het Canado-zwitserse boerenstel vertrok spoedig na het eten om te gaan slapen. De twee studentjes en ik bleven zitten en we bestelden nog een biertje. Ook aan de bar was het rustig geworden en er was geen hinderlijke muziek op de achtergrond. In de verte ronkten wat nijlpaarden, maar verder was het stil. Er waren zelfs geen sjirpende krekels. Toch een mooi systeem met die vuurtjes, vond studentje D. Ja, vond studentje P., als je hier komt in dit land, lijkt alles ongeorganiseerd, maar er blijken toch systemen te zijn. Tja, concludeerde ik, in een arm land als dit is het ieder voor zich en God voor ons allen, maar er is ook wel onderlinge steun. Armoede maakt dit land hard, maar er is ook mededogen. De studentjes vonden dat een mooie gedachte.

En toch ben jij graag in dit land, constateerden zij, waarom eigenlijk? Het kwam bijna over als een gewetensvraag en ik had zo gauw geen antwoord. Het is meer een soort optelsom, begon ik. Het zijn die vuurtjes daar in de verte, of de geur na een regenbui, of het geknor van nijlpaarden, het relaxte ritme van de mensen, de droge akoestiek, de nshima die eigenlijk niet eens zo lekker is, de weidsheid van het land…ik weet het niet, ik kan zo natuurlijk nog doorgaan met dingen noemen. Later bedacht ik mij dat het meer de metselspecie is die al die details samenhoudt. Maar wat is die metselspecie dan?

De volgende morgen toverde voor het bordes een landschap van zich eindeloos herhalende heuvels vol struikerij en bomen die in de verte in de ochtendnevel verdwenen. Over de rivier waarover het bordes uitkeek hing ook nevel. Ik warmde mij op in de prille zonneschijn. Ik was langs de tenten van het Zwitsers kwartet gelopen maar had daar nog geen activiteit waargenomen. Zelf was ik al vlak vóór zonsopkomst wakker, alsof een innerlijk systeem ervoor zorgde dat ik even in alle eenzaamheid een deel van de morgen voor mij alleen had. Bovendien was ik benieuwd of het chaletje waarin ik geslapen had (van hout, met gazen ramen en een rieten dak) de nachtelijke regen had doorstaan. Er waren geen sporen van lekkage en met het eerste licht struinde ik door het vochtige kamp vol lekkende bomen en struiken naar de kampeerplaats waar alles in diepe rust verkeerde. Ik liep beneden naar de stofweg langs de rivier, waar het duister grauw was geworden en waar een rood licht zich verspreide tussen de brekende ochtendbewolking. Witkoparenden doorbraken de stilte met hun roep, als hanen in de morgen. Ik rook het koele, vochtige zand.

Morgenrood duurt maar kort in de tropen. Toen ik het bordes op de heuvel bereikte, was het alweer weg en ook de bewolking leek snel op te lossen. De rivier was glad als een spiegel. En het was dat moment dat mij vier jaar later in Lusaka deed besluiten om naar die plek terug te keren.

BP

Wanderings #15

2011-04-28T20:25:00.000+02:00

The Hague 28 April 2011
Click on the pictures to enlarge
Copyright Villa La Repubblica 2011
Click here for more Wanderings

Wintery Clippings 09

2011-04-25T09:52:00.001+02:00

Lost; Verloren.

Copyright Villa La Repubblica 2011.

Click on the picture to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting.

Click here for more Wintery Clippings; Klik hier voor meer Wintery Clippings.

Click here for more collages; Klik hier voor meer collages.

De Noord-Hollandse Staten, de PVV en de onderbuik

2011-04-24T19:06:00.001+02:00

Wat heeft de provincie Noord-Holland nu aan haar fiets hangen? Ieder jaar wordt er in de Noord-Hollandse Staten de Willem Arondéuslezing gehouden als eerbetoon aan verzetsheld Willem Arondéus. Arondéus werd in 1943 geëxecuteerd vanwege de aanslag op het bevolkingsregister. Thomas von der Dunk werd uitgenodigd om de lezing dit jaar te schrijven en uit te spreken. Te elfder ure werd de lezing door de Staten afgezegd. Von der Dunk neemt namelijk onder meer de huidige politieke cultuur van en rond de PVV op de korrel en vergelijkt die met de onderbuikgevoelens voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Je zou toch zeggen: Willem Arondéus, kunstenaar, vrijdenker, verzetsheld, Tweede Wereldoorlog, wat is er op tegen om een vergelijking met het politieke heden te maken? Van alles, zo bleek.

Misschien is het een goed idee als de Noord-Hollanders massaal optrekken naar hun provinciehuis in Haarlem om daar niet eerder te vertrekken voordat de rede in de Staten wordt uitgesproken.
Als alternatief geef ik dat alle Noord Hollandse CDA- en VVD-stemmers hun oren rood schilderen om hun schaamte kenbaar te maken voor deze schandelijke censuur.

De rede is hier te lezen.

Enige citaten:
“Maar nu er, sinds 1945, meer reden is om waakzaam te zijn dan ooit, wordt eenieder die vandaag, verwijzend naar het verleden, voor bepaalde tenden¬sen, en vooral voor het voor ‘normaal’ verklaren van bepaalde opvattingen waarschuwt, meteen van demonisering beticht: hij zou met zijn kritiek miljoenen kiezers schof-feren. En juist tussen die beschuldiging van 'demo¬nisering', de omvang van de groep die dan ‘gedemoniseerd’ zou worden en de relevantie van die waak¬zaamheid bestaat een verband, (……)”

“Ideologisch zijn er, naast tijdgebonden verschillen – anti-islamisme in plaats van antisemitisme bijvoorbeeld, waarbij het Eurabische kalifaat in de plaats van de joodse wereldsamenzwering gekomen is, en de Protocollen van Zion voor taqqya-theorieën hebben plaats gemaakt- in elk geval de nodige overeen¬kom¬sten tussen het rechtse populis¬me van de jaren dertig en van vandaag: de retrospectie¬ve valse idylle van een zuiver ‘Nederland voor de Neder¬landers’ (of Lim¬burg voor de Limburgers), het evidente vijand¬beeld, de met haat¬zaaien jegens minderheden gepaard gaande xeno-fobie, de gekun¬stelde zwart-wit-tegen¬stelling tussen ‘het volk’ en ‘de elite’, een Rousseauniaans idee van een door die elite genegeerde volonté generale, het gebrek aan openbare interne discussie, de hang naar een sterke leider die in direct contact zou staan met het volk en die ook als enige naar buiten het woord voeren mag.”

“(…) daaraan levert de premier indirect een zeer verwerpelijke bijdrage, als hij, omwille van het politieke gemak nu, in een interview stelt dat de PVV een heel normale partij is, die zich keurig aan de afspraken houdt. Een heel normale partij? Sinds wanneer valt het leidersbeginsel, de ondermijning van de trias politica en de demoni¬sering van een hele religieu¬ze bevolkings¬groep met de morele uit¬gangspunten van het liberalisme te rijmen?”

VLR

Wanderings #14

2011-04-22T22:15:00.000+02:00

The Hague 22 April 2011
Copyright Villa La Repubblica 2011
Click on the pictures to enlarge
Click here for more Wanderings

The Book of Monsters 07

2011-04-19T20:35:00.000+02:00

Sign petition for Ai Weiwei! Teken petitie voor Ai Weiwei!

2011-04-18T23:32:00.000+02:00

Ai Weiwei in Tate Modern, London.

Your Villa received a request to sign a petition against the arrest of artist Ai Weiwei by the Chinese authorities. Please sign the petition!

Uw Villa ontving een verzoek om onderstaande petitie te ondertekenen tegen de arrestatie van kunstenaar Ai Weiwei door de Chinese autoriteiten. Uw handtekening wordt op prijs gesteld!
(Wil U niet Uw hele hebben en houden meteen op het internet gooien dan vult U bij Uw straatnaam enige willekeurige letters en bij Uw postcode enige willekeurige cijfers in)

VLR

To the world’s art circles,
I’ll summon you to join Guggenheim’s petition to protest against the arrest of Chinese artist Ai Weiwei. We can put a poignant and impressive statement if the art circles of the world make common effort demanding the release of Ai Weiwei.
Please further this request.
Best regards,
Jens Galschiot, sculptor, Denmark, 12 April 2011

Link to Guggenheim’s petition <http://www.change.org/petitions/call-for-the-release-of-ai-weiwei#?opt_new=f&opt_fb=t> :http://www.change.org/petitions/call-for-the-release-of-ai-weiwei#?opt_new=f&opt_fb=t

Wanderings #13

2011-04-16T18:58:00.002+02:00

Rotterdam 16 April 2011
Artists (top to bottom): Pieter Aertsen, Jan van Scorel, Titian, Edgar Degas, Max Beckmann, Pablo Picasso
At: Boijmans Van Beuningen Museum
Click on the pictures to enlarge
Copyright Villa La Repubblica 2011
Click here for more Wanderings

Wintery Clippings 08

2011-04-04T22:46:00.000+02:00

Echo; Copyright Villa La Repubblica 2011; Cick on the image to enlarge, Klik op het plaatje voor een vergroting; Click here for more Wintery Clippings, Klik hier voor meer Wintery Clippings.

Also take a look here, Neem hier ook een kijkje.

Wanderings #12

2011-04-04T14:02:00.000+02:00

Bilthoven, 3 April 2011
Copyright Villa La Repubblica 2011
Click on the pictures to enlarge.
Click here for more Wanderings.

Wanderings #11

2011-04-02T16:14:00.000+02:00

Utrecht, 2 April 2011.
Artists: Anonymous, Maarten Baas, Dirck van Baburen, Jan van Scorel.
At: Centraal Museum.
Click on the images to enlarge.
Copyright Villa La Repubblica 2011.
Click here for more Wanderings.

Mouse Speak 23

2011-04-02T15:38:00.000+02:00

Reworking of this picture from this web site. Click on the pictures to enlarge. Copyright Villa La Repubblica 2011.

Doe een wens bij een put of val erin 039

2011-03-31T22:52:00.000+02:00

stilleven

stof ligt op de hamer en de beitel

het roest zacht en het sterven is voorbij

BP

Klik hier voor meer gedichten in deze serie.
Neem hier ook een kijkje.

Wanderings #10

2011-03-31T22:21:00.000+02:00

Rotterdam, 31 March 2011.
Artists (top to bottom): Auguste Rodin, Umberto Mastroianni, Fritz Wotruba, Henri Laurens, Joel Shapiro, Jeffrey Dunsbergen, Hidde van Schie, Katrijn Verstegen, Willem Besselink
At: public space, TENT
Click on the images to enlarge
Copyright Villa La Repubblica 2011
Click here for more Wanderings

Wintery Clippings 07

2011-03-31T21:43:00.000+02:00

As the crow flies; Hemelsbreed.Copyright Villa La Repubblica 2011.Click on the image to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting.

Click here for more Wintery Clippings; Klik hier voor meer Wintery Clippings.

Click here for more collages; Klik hier voor meer collages.

Wanderings #9

2011-03-31T21:23:00.001+02:00

Rotterdam 31 March 2011.
Artists (top to bottom): Marie Civikov, Julia Dault, Eva Rotschild, Teppei Kaneuji, Koki Tanaka.
At: TENT, Witte de With
Copyright Villa La Repubblica 2011
Click on the pictures to enlarge
Click here for more Wanderings.

New painting in Ethiopia

2011-03-29T21:39:00.004+02:00

All pictures from http://www.ethiopiancontemporaryart.com/

Being an artist in Africa can be a perilous undertaking. The way the artist sees things may not be approved of by the public or (even worse!) by the authorities. But that’s a problem anywhere in the world.

The worst problem in Africa, also for the artist, is poverty. Even if an African artist is not really very poor him/herself, the potential audience is. Which means the artist becomes dependant on the happy few who do have money. And having money doesn’t always mean having a good taste. As such many African artists make works for that market, which means they have to attract and please their customers. This is understandable, but it easily interferes with the real possibilities of the artist’s talents.

But when artists in such an environment take up their own artistic responsibilities to show the world what they are capable of, then you might be able to see something really more special.

Take a country like Ethiopia. I visited Ethiopia in the 1990s. The country was just recovering from a vicious war against the Dergue and war victims were seen begging in the streets. Poverty was endemic to both the city and the countryside and jobless youngsters were hanging out on street corners. Apart from that, the country was immensely impressive with its unique landscape, flora and fauna, peoples and history. There was one thing i didn´t see: modern Ethiopian art.

So when reading an article on the African Colours blog about a new artistic cooperative of painters in Addis Abeba i quickly surfed to their site to see what present day Ethiopian artists have on offer.

Ethiopian Contemporary Art Gallery (ECAG) consists at the moment of about 16 artists, most of them painters, and has recently opened its doors. In the interesting catalogue (to be downloaded here) the artists are said to be young, but most of them are well in their thirties.

Herewith i present some works of three artists, who i think are the most consistent and exciting of the band. But do bare in mind that it´s always difficult to say something sensible about paintings you only know from the internet.

Copyright Nuru Abegaz, ECAG Addis Abeba 2011

Very powerful as a colourist is Nuru Abegaz (1973). His compositions look energetic but are probably carefully composed. This kind of art bares the danger in it that it might become just decorative and pleasing to the eye. But on ECAG’s website Nuru’s works are amongst the strongest. Nuru has the métier in the tips of his fingers and masters his colours while letting them speak for themselves.

Copyright Yonas Million, ECAG Addis Abeba 2011

Another remarkable artistic personality in this band is Yonas Million (1975). Here it is a great pity indeed that we only have some internet pictures, as I’m curious to know what the structures in his paintings look like. Neither do i have any idea about the size of his works. But there seems to be a good balance between structure and colour in his paintings. They seem to have grown from themselves like living organisms.

Copyright Tewodros Mhatemeselase, ECAG Addis Abeba 2011

The most recognizable as an Ethiopian artist is Tewodros Mhatemeselase (1980). He has clearly picked up aspects of Ethiopian traditional art and tries to transform them into something that suits the present day world, both in feeling and in composition. Alas, the pictures on the website are particularly unclear. So it looks promising, but nothing much more can be said about them.

There are more interesting pictures to be seen. Most artists of ECAG are trying to find their ways in a more or less modernist language. To some western viewers that might be ´modernist artistic movements of the 20th century revisited´ to others it might be interesting to see how young Ethiopian artists are trying to reinvent painting in a new Ethiopian world which is both national and international, both modern and traditional, both beautiful and poverty ridden.

For those who happen to be in the neighbourhood: there seem to be regular exhibitions and workshops at the venue. But – following a bad African tradition – until now they are not presented at the ECAG’s website.*) Which is a great pity because a good website is the first condition for being taken seriously by the rest of the world. Ethiopian artists deserve better.

BP

*) Just the other day, a few things have improved on the web site.

For another impression read this.
More articles here.
More art here.
More visual arts here.

The Book of Monsters 06

2011-03-29T21:15:00.001+02:00

Click on the picture to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting.

Copyright Villa La Repubblica 2011.

Click here for more monsters; Klik hier voor meer monsters

Wanderings #8

2011-03-29T18:56:00.000+02:00

The Hague, 29 March 2011
Artists (top to bottom): H.P. Berlage (architect), Robbie Cornelissen, Gerhard Richter, Donald Judd, Anselm Kiefer, Karel Appel, Daniël Richter, Auke de Vries, Frank Stella, Rik Wouters, John Rädecker, Jan Sluyters, Tjipke Visser.
In: Gemeentemuseum
Click on pictures to enlarge.
Copyright Villa La Repubblica 2011.
Click here for more Wanderings

Wanderings #7

2011-03-29T18:06:00.000+02:00

The Hague 29 March 2011
Artists (top to bottom): James Ensor, Auguste Rodin, Günter Tuzina, H.P. Berlage (architect), Sol LeWitt, Petrus van Schendel, Pieter Kluyver, Andreas Schelfhout, Gert & Uwe Tobias, Marcel Dzama.
In: Gemeentemuseum and GEM.
Click on pictures to enlarge.
Copyright Villa La Repubblica 2011.
Click here for more Wanderings.

Wintery Clippings 06

2011-03-22T21:52:00.000+01:00

The Yellow and the Pink 2, Het geel en het roze 2; Copyright Villa La Repubblica 2011; Click on the image to enlarge, Klik op het plaatje voor een vergroting

Click here to see more Wintery Clippings
Klik hier om meer Wintery Clippings te zien

Click here for more collages
Klik hier voor meer collages

Wanderings #6

2011-03-22T21:28:00.000+01:00

Leiden, 22 March 2011.
Copyright Villa La Repubblica 2011
Click on the pictures to enlarge.
Click here for more Wanderings.

Wanderings #5

2011-03-22T20:42:00.000+01:00

Leiden, 22 March 2011.
Click on the pictures to enlarge.
Click here for more Wanderings.
Copyright Villa La Repubblica 2011

Mouse Speak 22

2011-03-17T00:53:00.000+01:00

Reworking of this picture from this web site. Click on the picture to enlarge. Copyright Villa La Repubblica 2011.

[In this series I rework pictures from the internet, using my mouse and the paint facility. I use existing words from the Dutch dictionary and encyclopaedia to have a search engine find pictures for me. usually it finds unexpected things. I also use Wikipedia pictures now and then. Click here and scroll to see the whole series.]

I typed the short Dutch word ´af´, in English ´off´ or ´down´. So it could be expected that the search engine would find some gruesome pictures for me. And indeed i stumbled across the original of this picture of a dog whose legs were cut off by its owner´s neighbour, somewhere in Belgium. Now i am not well known for my great love for dogs, as more intimate Villa visitors know, but i think there is a great sense of patience in this picture. The dog seems to have accepted its terrible fate.

How to rework such a picture? I could do nothing about the solemn and restrained expression of it. To make it grotesque would be too easy and probably not funny at all. The best thing would be to take the colour of the blood, the white of the dog´s hair and a rather un-virgin dark blue to get rid of any photographic sense of space. Moreover i rotated the picture to create a new shape which might be as lovely or as gruesome as the viewer wishes it to be.

BP

Wanderings #4

2011-03-16T01:44:00.000+01:00

Heerlen 15 March 2011
Copyright Villa La Repubblica 2011
Click on the images to enlarge
Click here for more Wanderings

Wanderings #3

2011-03-12T20:50:00.001+01:00

The Hague 12 March 2011
Works by Jean van Wijk at JCA de Kok Gallery
Click on images to enlarge
Click here for more Wanderings
Copyright Villa La Repubblica 2011

Wintery Clippings 05

2011-03-10T18:33:00.001+01:00

Yellow Elegy; Gele elegie. Copyright Villa La Repubblica 2011. Click on the picture to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting.

Click here for more Wintery Clippings.
Klik hier voor meer Wintery Clippings.

Click here for more collages.
Klik hier voor meer collages.

Also take a look here.
Neem hier ook een kijkje.

Petitie tegen strafbaarstelling illegaliteit

2011-03-10T17:40:00.001+01:00

Het kabinet wil illegaliteit strafbaar stellen. Zo, die zit! Van dat probleem zijn we ook weer af! Applaus! zult U misschien roepen.

Maar welk probleem is er dan opgelost? Denkt U na zo’n maatregel dan geen enkele illegaal meer tegen te komen in dit land? Denkt U dat al die mensen nu de bibbers krijgen en gedwee terugkeren naar hun eigen land? Dacht U dan dat ze hier waren gekomen om gezellig en prettig hier in de illegaliteit te leven?

Goed, U vindt dat illegalen profiteurs zijn, maar U profiteert toch zelf ook? Ah, ik hoor het al! U betaalt belasting voor Uw profiteurschap en U betaalt zo’n hoge verzekeringspremie omdat al die illegalen en al hun kinderen wel allemaal ziek zijn en geholpen worden maar niet verzekerd zijn. U betaalt U dus eigenlijk scheel voor die profiteurs.

En nu denkt U dat dat probleem is opgelost als je straf geeft voor illegaliteit. Dacht U dat echt? En wat voor straf dan? Een boete? Van een illegale kikker kun je toch moeilijk veren plukken? Gevangenisstraf? Hoor ik dat goed? Van Uw belastingcenten? Het land uitzetten? Maar dat was toch al de regel?

Ah! U bent een hardwerkende Nederlander en U denkt dat illegalen niet hard werken! Echt, dacht U dat? Heeft U dat dan wel eens gevraagd aan zo’n illegaal? Ah! Ik begrijp het al! U heeft het zo druk met 130 rijden dat U daar geen tijd voor heeft.

Mocht U wél een paar minuten hebben, onderteken dan de petitie hier.

VLR

Wanderings #2

2011-03-10T00:23:00.001+01:00

Leiden, 9 March 2011
Copyright Villa La Repubblica 2011
Click on the pictures to enlarge
Click here for more Wanderings

The Book of Monsters 05

2011-03-06T22:13:00.000+01:00

Click on the picture to enlarge.

Klik op het plaatje om te vergroten.

Click here to see more monsters.

Klik hier voor meer monsters.

Wanderings

2011-03-06T22:06:00.001+01:00

Rotterdam 6 March 2011
Click on the pictures to enlarge.
Copyright Villa La Repubblica 2011

Van niets naar nergens 24

2011-03-05T22:21:00.001+01:00

Boven: That Swiss breakfast?
Onder: De Luangwa bij Luangwa Bridge. Plaatje: Wikipedia.

Klik hier en scroll naar beneden om te zien wat vooraf ging.

Wake up Snowwhite! Dat was de Hawaïaan weer. Ik opende de ogen en keek hem recht in zijn ernstige gezicht. Je bent laat man!

Er was ook weinig van slapen terecht gekomen. Ik was pas in slaap gevallen bij het roepen van de eerste hanen. Daarvóór leek het of iedere poging om te slapen de nek om werd gedraaid door een steeds weer opkomend hondenkoor. Overdag zag je in Luangwa bijna geen hond lopen, maar ’s nachts leek het wel of iedereen er één had.

Er stond een teil met heet water klaar voor een bad in de belendende hut en de Hawaïaan had eieren gebakken. Je moet goed ontbijten in dit klimaat, bromde hij toen ik zei dat ik zou ontbijten met mijn reisgenoten, het Zwitsers kwartet.
Je kunt dat Zwitsers ontbijt toch als een toetje nemen? That Swiss breakfast, hij sprak het uit alsof het om een broodkorst ging.

Ik hielp de Hawaïaan met de afwas, pakte mijn spullen en gezamenlijk liepen we terug naar de rivier waar het Zwitsers kwartet zijn tenten had opgezet. De vrouw van het Canado-zwitserse boerenstel was zwijgend melk aan het koken voor de ochtendpap. We hadden in Lusaka een flink aantal dozen graanontbijt ingeslagen genaamd ‘Jungle Oats’. We dachten dat wel nodig te hebben. De Cz. boer sliep nog en studentje P. zat zwetend in de ochtendzon en begroette me met een flauwe glimlach. Studentje D. begroette ons uitbundig en wilde weten of het nou warm of koel was om in zo’n hut te slapen. In de tent was het bloedheet, voegde hij eraan toe. Tenten zijn ook niet om in te wonen, concludeerde de Hawaïaan kort.

De rivieren waren vlak en de omgeving was vochtig en dampig. De lucht was blauw en de zon brandde al fel maar in de verte hing een groot wolkenfront. Keith voegde zich bij het gezelschap. Of iedereen goed geslapen had? Er kwam weinig antwoord. Het was wel erg warm, vatte studentje D. samen.

We pakten de auto in en vervolgens vond Wendy dat wij nog wel een kop koffie nodig hadden. Het zweet lekte ons van de lijven en we gaven eraan toe plaats te nemen in de koele woonkamer van Keith en Wendy om daar koffie te drinken. Studentje P. sukkelde er weer in slaap en ook de Cz. boer begon kleine oogjes te krijgen.
Uiteindelijk was daar dan tóch het moment van vertrek. Pas goed op! waarschuwde Keith, het zou wel eens flink kunnen gaan regenen en dan is het niet veilig op de weg! De Hawaïaan legde een hand op mijn schouder. Als ik me nog bedenken zou, wist ik hem wel te vinden.

In de auto was het warm en benauwd. De Cz. boer ging achterin zitten om de ogen nog eens dicht te doen en zijn vrouw kroop achter het stuur. We reden door het landschap dat loom en groen en stil in het middaglicht lag. De zon stond op haar hoogste punt maar werd gedempt door een egale dunne bewolking. Verderop lag een dik front van loodgrijze wolken en we meenden hier en daar bliksemflitsen in de verte te zien.

Na geruime tijd was er geen blauw meer in de hemel. Er hing een grote, grauwe deken van horizon tot horizon en er kwamen nu ook wat spetters op de voorruit van de auto. We reden langs een dorp waar mensen doende waren zaken naar binnen te slepen. Vóór ons op de weg stond een minibusje vol met mensen en bagage. De chauffeur hield ons aan. Jullie kunnen beter niet verder gaan! Het gaat zo meteen regenen en het is gevaarlijk daar bij die bochten! Hij wees vooruit. De Cz. boerin achter het stuur draaide zich om naar haar man die was ontwaakt uit zijn dutje. Het leek haar verstandig de waarschuwing van de chauffeur ter harte te nemen. Het leek de Cz. boer maar onzin. Laat mij maar rijden. We kunnen toch zien hoe ver we komen? De weg is niet zo slecht en we zitten niet in de middle of nowhere. De studentjes en ik waren er niet gerust op, maar de Cz. boer bood aan langzaam en voorzichtig te rijden.

Nauwelijks had hij plaats genomen achter het stuur of het spetteren veranderde in een wolkbreuk. Het hele landschap trok dicht met eerst gordijnen, toen muren van regen. Er stak een koude wind op en iedereen kreeg kippenvel. Langzaam reed de boer vooruit. De weg had hogere delen maar ook uitgesleten dieptes, daar stroomde het water nu langs en af en toe reed de auto diep door het water. De weg boog af naar rechts naar de rivieroever en links van ons doemden donkere, dichtbegroeide hellingen op met heen en weer waaiende boomkruinen. De heuvels kwamen dichterbij en werden steiltes waarvan het water in wilde beken af gutste over de weg. We reden nu langzamer dan stapvoets tot wij een bocht namen naar links en plotseling water wild over de weg zagen spoelen, klei en takken met zich meesleurend.

Het was zelfs voor de Cz. boer duidelijk: hier konden we niet doorheen. We besloten terug te keren voor zover mogelijk, immers, misschien zou de stroom zich naar onze kant uitbreiden. Maar de auto keren was hier niet mogelijk: het was niet duidelijk hoe breed de weg precies was en bovendien was de oever van de rivier ook vlakbij. Er zat niets anders op dan heel voorzichtig achteruit rijden. We spanden ons allen in om goed achteruit te kijken. Voor zover we zien konden, was de weg achter ons nu ook in een rivier veranderd, maar voorzichtig rijdend leek dat erger dan het was. Het water was heel ondiep behalve in een enkele kuil. Na een kwartier voorzichtig achteruit rijden, verbreedde de weg zich en er kon gekeerd worden. De Cz. boer ging uiterst voorzichtig te werk en na een halfuur stapvoets rijden, bereikten wij het dorp weer.

Het busje stond daar nu in de modder. Ondanks het weer liepen er nog wat mensen omheen. We besloten er naast te gaan staan. Het was inmiddels flink koud geworden, naar wat we gewend waren de laatste dagen. De potdichte ramen besloegen en dat benam ons het laatste uitzicht op de omgeving. Met een handdoek probeerden we de ruiten weer doorzichtig te krijgen, maar we zagen alleen nog de uitlopende kleuren van de omgeving, niet de vormen. De bui was nu op zijn zwaarst en we konden elkaar amper meer verstaan vanwege het geraas van de regen.

Midden in het geraas werd er door een donkere verschijning op een raam van de auto geklopt. De Cz. boer draaide z’n raampje wat open. Buiten stond een man die zich beschutte met een plastic zeil. Do you want some hot tea? schreeuwde hij door het geraas van de regen heen. We dachten eerst de vraag niet goed te begrijpen, maar antwoordden ja toen het duidelijk werd dat de man het meende. Do you have cups? schreeuwde de man. We riepen van ja. De man riep dat de thee zo gebracht zou worden. Onderwijl pakten wij ons plastic mokken. Na een paar minuten kwamen meer gedaantes naar de auto. Het waren drie vrouwen onder een plastic zeil. Zij brachten ons twee potten met hete thee. Drink, drink! riepen zij, reikten ons de thee aan en renden weer weg.

Verbouwereerd schonken wij de thee in. Ze was zo zwart als koffie, maar we waren blij met de hete drank. Kleumend warmden we onze handen aan de mokken.
- We zullen het zo wel moeten betalen, bromde de Cz. boer.
- Denk je?
- Natuurlijk! Stop thee in die verkleumde blanken en er komt vanzelf geld uit. Dat denken ze.
- Ik wil er ook best voor betalen want ik ben dankbaar voor die hete thee, besloot de boerin de discussie. Suiker en koekjes hadden we zelf in overvloed en we maakten er een klein feestje van. De Cz. boer vertelde zelfs moppen die hij nog van zijn Zwitserse ouders kende en desgevraagd vertelde ik enige Groninger- en Belgenmoppen. Alle moppen waren vrij flauw maar we hadden een enorme behoefte om te lachen.

Na ongeveer een half uur leek de regen definitief te minderen. We konden weer redelijk naar buiten kijken en zelfs wat meer in de verte zien. Inmiddels was de thee op en de Cz. boerin en ik besloten samen de theepotten terug te brengen. Buiten was het kil en de regen was afgenomen tot een flinke bui. We waren dan ook allebei in een tel doornat. Twee vrouwen wuifden naar ons, zo te zien vrouwen die ons voorzien hadden van thee. Inderdaad, ze namen de lege potten aan en wenkten ons mee naar binnen in een ruime hut. We gingen bukkend de hut binnen. Het was er donker maar warm. Er zaten zo’n zeven mensen in de hut, waaronder de man die ons de thee had aangeboden. Ik ging door de knieën en schudde de hand van de man, waarna ik hem klappend in de handen bedankte voor de thee. De man had er plezier in. You know the Zambian way! lachte hij en de anderen lachten mee.

En of wij nog meer thee wilden. Nee, we waren op weg richting Chipata. Een jonge man mengde zich in het gesprek: Chipata? Dat halen jullie vandaag nooit meer. Je kan beter naar Bridge Camp bij Luangwa Bridge gaan en dan vertrekken jullie morgen vroeg naar Chipata. Hij bleek de bijrijder van het busje. Jullie hebben het vast gezien toen jullie hier naar toe kwamen. Wij vertrekken zo meteen. Jullie kunnen wel achter ons aan rijden. Wij weten waar de kuilen zitten. We hebben twee mensen die er in Bridge Camp uit moeten.

Dat leek ons geen slecht voorstel en nadat we nog wat trossen kleine banaantjes gekocht hadden keerden we terug naar de auto. De Cz. boer liet zich met tegenzin door zijn vrouw overtuigen om achter het busje aan te rijden. Nu ja, dat duurde dan ook nog even. “Zo meteen vertrekken”, betekent in Zambia wel dat er een passagier is die toch nog nodig even naar huis moet om daar iets te halen wat ook meegenomen moet worden. En dan zijn er nog de mensen die aan komen rennen met brieven om mee te nemen naar de buitenwereld en mensen die pinda’s en bananen willen verkopen en geen wisselgeld hebben en mensen die besluiten liever niet mee te gaan en hun geld terug willen en mensen die aan komen lopen met erg veel bagage – waaronder kinderen – en die eigenlijk nog mee willen. Vervolgens moet het halve busje nog even nodig een plas gaan doen en een cola kopen voor onderweg. Natuurlijk ze hadden al cola voor onderweg, maar die was nu al op omdat die verdomde chauffeur maar niet vertrok. En het mag in het Christelijke Zambia dan ook een godswonder heten dat er een moment komt dat zo’n bus inderdaad vertrekt. De motor draait al en de bijrijder heeft al meerdere keren ongeduldig op het dak getikt als teken van vertrek, maar dan moet er vaak toch nog wat geregeld worden (waren de bagageluiken wel goed dicht? zat alle bagage wel goed vast op de imperiaal? was er eigenlijk nog wel benzine? en ja, plassen en cola kopen moet een bijrijder ook regelmatig doen).

Eenmaal onderweg hield het op met regenen en een waterige zon brak door. Het busje voor ons had een behoorlijke snelheid en draaide behendig om putten en poelen heen. Een beekje dat normaal onder de weg door stroomde, stroomde nu over de weg en daar zorgde het busje voor een fontein die onze gehele auto natspoot. Op twee plaatsen moest er een passagier uit. Dan stopte het busje, liet de persoon uitstappen, de bagage werd aangereikt en de persoon liep de bush in. Bij de tweede passagier was de weg in veel betere toestand en wij besloten niet langer te wachten. We tuterden ten afscheid en reden verder. Maar spoedig werden we weer ingehaald door het busje dat ons claxonerend voorbij reed, terwijl de inzittenden vrolijk naar ons zwaaiden.

Bij een laagstaande zon bereikten we Bridge Camp.

BP

Wintery Clippings 04

2011-03-02T15:47:00.000+01:00

Bouquet for Columbus; Boeket voor Columbus. Copyright Villa La Repubblica 2011. Click on the picture to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting.

Click here for more Wintery Clippings.
Klik hier voor meer Wintery Clippings.

Click here for more collages.
Klik hier voor meer collages.

Also take a look here.
Neem hier ook een kijkje.

Doe een wens bij een put of val erin 038

2011-03-02T15:25:00.000+01:00

mijn moeder

mijn moeder is korter geworden

geslonken als spinazie

maar dan minder groen

BP

Klik hier voor meer gedichten in deze serie.
Neem hier ook een kijkje.

Stemadvies

2011-03-01T15:56:00.003+01:00

Morgen zijn er verkiezingen voor de Provinciale Staten. Die provinciale parlementen doen er steeds weer moeite voor om niet uit te leggen wat ze doen en waar ze voor zijn. Dat maakt het moeilijk om een goede keus te maken. Iedereen weet natuurlijk dat de Provinciale Staten de leden van de Eerste Kamer van de Staten Generaal kiezen. En nu we een minderheidskabinet hebben kan dat plotseling spannend worden. Maar het maakt de zaak er ook niet makkelijker op. Daarom geeft Uw Villa U bij dezen graag een stemadvies:

Als U PVV wil stemmen, kunt U beter thuis blijven. Het wordt tenslotte toch allemaal bedisseld in de achterkamertjes. Daar zit Geert nu toch ook?
Als U VVD wil stemmen, kunt U dat beter niet doen zolang een stem op de VVD ook een stem op de PVV is.
Als U CDA wil stemmen, kunt U dat beter niet doen zolang een stem op het CDA ook een stem op de PVV is.
Als U PvdA wil stemmen, kunt U dat beter niet doen zolang de SP de dingen zegt die de PvdA zou moeten zeggen.
Als U SP wil stemmen, kunt U dat beter niet doen zolang Emiel Roemer daar de enige met humor is.
Als U Groen Links wil stemmen, kunt U dat beter niet doen als U wil dat D’66 groter wordt.
Als U D’66 wil stemmen, kunt U dat beter niet doen als U wil dat Groen Links groter wordt.
Als U SGP of CU wil stemmen, kunt U dat beter niet doen als U het prettiger vindt een zondaar te zijn.
Als U PvdD wil stemmen, kunt U dat beter niet doen als U niet wil dat Uw hond en de biefstuk op Uw bord meer te zeggen krijgen dan Uzelf.

VLR

Mouse Speak 21

2011-02-17T15:33:00.000+01:00

Reworking of this picture from this website. Click on the picture to enlarge. Copyright Villa La Repubblica 2011.

Eva Klee woont hier.

2011-02-17T14:57:00.000+01:00

Klik op het plaatje voor een vergroting.

En zo hebben we twee De Koks in Den Haag. Wat de redenen daarvan ook mogen zijn, het is altijd prettig meer te hebben van het goede.

Het werk van Eva Klee is me redelijk onbekend. Maar wat er te zien is op haar website, maakt me wel nieuwsgierig, Opening morgen tijdens Haags Hoogtij. Zie boven voor de details.

VLR

Jean van Wijk´s Dismode in Den Haag

2011-02-17T12:54:00.002+01:00

Klik op het plaatje voor een vergroting.

Wat is buiten en wat is binnen? En wat is ruimte, leegte? Door de eeuwen heen hebben veel kunstenaars zich met die vragen – bewust of onbewust – bezig gehouden. De ruimte, de leegte, het niets, dat is de realiteit. Kunstenaars suggereren ruimtes ook op het platte vlak en dat houdt de mensheid al aardig wat jaren in de ban.

En Jean van Wijk is nog een graadje erger, hij suggereert zelfs ruimte IN het platte vlak. Hij maakt gaten, doorkijkjes, maakt een nieuw perspectief zoals dat alleen in zijn werken kan. Of hij zondert stukjes ruimte af, isoleert ze, zonder muren te gebruiken. Perspectieven worden plat gemaakt, platte zaken worden in perspectief herboren. Het lijkt hier en daar of er steeds een nieuw perspectief wordt uitgevonden. En dat alles lijkt ook steeds door het kunstwerk zelf gedicteerd te worden. Jean gebruikt veel fotomateriaal: originele foto’s, uitsnedes, contouren van details. Dat gebeurt met veel speelsheid en gedachtensprongen. Maar ondanks die speelsheid is er ook veel verstilling in het werk. Daar spreekt alleen de ruimte, zonder dat er hinderlijk mensen doorheen lopen.

Vanaf komende zaterdag (19 februari) hangt het werk van Jean van Wijk in JCA de Kok aan de Haagse Lange Beestenmarkt (details hierboven). Wanneer je het hebt over het vormgeven van ruimte – leegte, zo je wil – dan is de ruimte van JCA de Kok een behoorlijk gecompliceerd vormgegeven ruimte, vol van restricties en mogelijkheden. Benieuwd hoe dat rijmt met Jean’s werk.

VLR

Wintery Clippings 03

2011-02-01T19:15:00.001+01:00

While the Sun is Shining; Terwijl de zon schijnt. Click on the image to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting. Copyright Villa La Repubblica 2011.

Click here for more Wintery Clippings
Klik hier voor meer Wintery Clippings.

Also take al look here.
Neem hier ook een kijkje.

Tien brandende vragen over kunst.

2011-02-01T19:02:00.002+01:00

1. Wat is kunst?
Kunst is een samenstel van zaken, materieel of immaterieel, dat nadrukkelijk door de zintuigen kan worden waargenomen en is voortgesproten uit en een beroep doet op de verbeeldingskracht van de mens.
Uiteraard is dit een ruime definitie. Wellicht vindt U haar te ruim. Maar waarom dan?

2. Moet kunst mooi zijn?
Ieder ding en iedere discipline schept zijn eigen esthetische voorwaarden. Die voorwaarden kunnen voortvloeien uit de inhoud van het kunstwerk, uit de toepassing van het kunstwerk, uit de wijze van uitdrukken enzovoort. Het gaat daarbij niet om de vraag wat mooi is en wat niet maar veeleer om de vraag wélke schoonheid er te vinden is in een kunstwerk. En dat is een zoektocht die vaak tegenstrijdige ontdekkingen oplevert. Daarbij wordt de ogenschijnlijke tegenstelling mooiheid / lelijkheid ook nogal eens opgeheven. Die zoektocht zelf maakt bovendien onderdeel uit van het ondergaan of genieten van het kunstwerk zodat de zoektocht zelf al onderdeel is van de esthetische waarde van een kunstwerk.

3. Valt er over smaak te twisten?
Uit de beantwoording van vraag 2 vloeit voort dat er over smaak te twisten valt. Smaak zelf is een beperking. Zich bekennen tot een smaak – het ene wel mooi vinden en het andere niet – is per definitie een beperking aanbrengen in wat je wil ervaren en wat niet. Daar is niets mis mee, immers, de wereld is vol zaken die een beroep doen op het voorstellingsvermogen. Het is mooi je daarvoor open te stellen (je er niet voor openstellen leidt tot mentale afstomping) maar er is zo’n enorme overvloed dat het van belang is een beperking in te voeren. Die beperking is de persoonlijke smaak. Het feit dat iemand die persoonlijke smaak heeft, is dan ook geen punt van twist. Maar dat wil niet zeggen dat de grenzen van die beperking (die persoonlijke smaak) niet mogen worden opgezocht. Ook dat hoeft niet persé te gebeuren door middel van een twist. Immers, het zoeken van de grenzen van de smaak en daarmee het zich openstellen voor het voorstellingsvermogen van anderen kan tot een verbreding van de eigen smaak en meer begrip van andermans smaak leiden. En zeg nu zelf, dat is toch mooi?

4. Is kunst belangrijk?
Ja. Ook wanneer U geen uitgesproken kunstliefhebber bent, wordt een groot deel van Uw leven bepaald door kunst. Zo loopt U door straten met gebouwen die bedacht zijn door architecten. Architectuur is een toegepaste kunst die voor een niet onbelangrijk deel Uw welzijn bepaalt. Op billboards, openbaar vervoer haltes en gebouwen schreeuwen reclames U toe. Die reclameaffiches zijn ontworpen. Zij zijn toegepaste kunst. Het feit dat U er een hekel aan heeft of er juist een fan van bent, betekent dat het dus wat met U doet. Als U een mes en een vork gaat kopen om te beschaafd te kunnen eten, zult U merken dat er verschillende bestek modellen zijn. Het ontwerpen van een bestek is toegepaste kunst.
Maar de autonome kunst dan? Is die dan belangrijk? Ja. Er is al sinds millennium en dag een wisselwerking tussen autonome en toegepaste kunst en er is soms moeilijk een scheidslijn te trekken tussen beide. Uiteraard gaat de autonome kunst veel verder in haar vormgeving dan de toegepaste kunst. De autonome kunst is echter al sinds de grottekeningen een teken en een bevestiging van menszijn. Wij kunnen als soort die zelfbevestiging niet missen.

5. Kan niet alleen de topkunst maar bevorderd worden?
Nee.
Ten eerste: Wat is topkunst? Kunst die nu goed verkoopt? Kunst die heel duur is? Kunst die de natie in een prettig daglicht zet? Kunst die door een meerderheid mooi gevonden wordt? Kunst die door een aantal deskundigen mooi gevonden wordt?
Ten tweede: Wie alleen de top van een berg wil zien, zal toch ook genoegen moeten nemen met de rest van de berg, anders zou die top er niet kunnen zijn.

6. Is kunst elitair?
De kunst zelf kan niet elitair zijn. Dat er kunstwerken zijn die qua prijs slechts betaald kunnen worden door mensen die zeer veel geld hebben, zegt niets over die kunstwerken zelf. De koper is wellicht elitair, het door hem gekochte kunstwerk is dat niet. De paus die Michelangelo opdracht gaf het plafond te beschilderen van de Sixtijnse kapel in het Vaticaan behoorde duidelijk tot de invloedrijke elite en was dus elitair; de plafondschildering zelf is niet elitair.
Verder wordt een kleine groep mensen ervan verdacht te bepalen welke kunstwerken goed zijn en welke niet. Een elite zou dus voorschrijven wat mooi of lelijk is.
Ten eerste: Een elite kan per definitie nooit groot zijn, dus noem mij nu eens met naam en toenaam die elite. Ik wed dat U met wisselende namen zult komen of met helemaal geen namen.
Ten tweede: U hoeft zich van een dergelijk smaakvoorschrift toch niets aan te trekken? Dus wat is nu eigenlijk het probleem?
Ten derde: Waardering voor autonome kunst is per definitie altijd een zaak van een kleine groep geweest. Zo’n groep is als U of ik: ze kent haar oprechte liefhebbers, haar meelopers, haar profiteurs en daar valt weinig aan te doen. Met andere woorden: schaamt U zich nergens voor en wees zo elitair als het U past!
En wederom: het kunstwerk kan daar zelf allemaal niets aan doen behalve er zijn.
En overigens: is het niet een elite die ervoor zorgt dat er Olympische Spelen komen en Wereldkampioenschappen voetbal?

7. Moet kunst zichzelf kunnen bedruipen?
Dit is een vraag die niets met de esthetische waarde van kunst te maken heeft. Bovendien moet er niets. Als onze grotbewonende voorvaderen zich deze vraag gesteld hadden, hadden zij nooit de meesterlijke schilderingen achtergelaten die we nu nog kunnen zien.

8. Is er dan wat tegen kunst op de vrije markt?
Nee, maar het zegt wederom niets over de esthetische waarde van de kunst die daar verhandeld wordt. En mocht U iets tegen elites hebben: de vrije markt zorgt er ook voor dat dure kunst bij dure mensen terecht komt. Want zonder Uw jaloezie kan de vrije markt niet bestaan.

9. Is er dan wat op tegen dat kunst gesubsidieerd wordt?
Wat is een subsidie? Dat is een som geld die mogelijk maakt dat iets kan gebeuren of gemaakt kan worden. Het is dus onjuist dat er niets gebeurt voor of door een subsidie, of de subsidiegever moet zitten slapen. Overigens zijn er door de eeuwen heen zeer grote sommen geld aan subsidie gegeven aan kunstenaars en dat heeft kunstwerken opgeleverd die we nog steeds bewonderen en niet zouden willen missen. Immers zonder geldelijke ondersteuning om materialen te kopen, de kunstenaar in leven te houden en de kunstenaar ervaring op te laten doen zouden kunstwerken niet gemaakt kunnen worden. Door de jaren heen hebben die subsidies alleen honoraria, jaargelden, inkomens, materiaalvergoedingen, enz. geheten. Als de paus indertijd Michelangelo niet enorm gesubsidieerd had, hadden we nu geen plafondschildering in de Sixtijnse kapel gehad. En andersom, als Vincent van Gogh wat subsidie van staatswege had gekregen, had hij wellicht niet voortdurend bij zijn broer hoeven bedelen, had hij misschien een wat aangenamer leven gehad en hadden we daardoor nog meer Van Goghs gehad.
Wellicht zult U nu roepen: “alles best, maar niet van mijn belastingcenten!”. Maar als U dit aandachtig gelezen heeft en al tot hier gekomen bent, zult U dit waarschijnlijk niet meer roepen.

10. Is het erg als een bewindspersoon van kunst en cultuur geen verstand van kunst heeft?
Het wordt vreemd gevonden (hoewel helaas niet abnormaal) wanneer een minister van onderwijs geen verstand van onderwijs heeft, een minister van defensie geen verstand van defensie, een minister van buitenlandse zaken geen verstand heeft van internationale diplomatie, een minister van justitie geen jurist is. Wellicht is het ook teveel gevraagd als een bewindspersoon verstand van kunst heeft, want een bewindspersoon moet veel kunnen al zwaait hij/zij de scepter over de kunsten. Maar het schept vertrouwen wanneer een bewindspersoon te kennen geeft zijn/haar opdracht met liefde en interesse op te pakken en liefst een reputatie heeft waaruit dat ook blijkt voor de hand te liggen. Immers, als U voor een baantje solliciteert waarvoor U geen liefde op kan brengen, maakt U ook minder kans aangenomen te worden; tenzij U genoegen neemt met een baantje dat veel minder van U vraagt dan een staatssecretariaat.

BP

Haags-Chinees Nieuwjaar net niet wegbezuinigd.

2011-01-30T18:42:00.001+01:00

Ach wat is de gemeente Den Haag toch trots op haar Chinatown, de enige plek in deze kosmopolitische stad met een behoorlijke restaurantdichtheid. Dat de Chinezen nog wat meer bij te dragen hebben aan de sfeer in het Haagse Oude Centrum dan alleen Tja Siew en Ku Lu Kai is in deze tijden van bezuiniging blijkbaar niet belangrijk voor de gemeente. Lees dit persbericht en wrijf U de ogen nog eens uit. De jaarlijkse optocht met draken en leeuwen kan er dit jaar niet vanaf. Een fraai en kleurrijk straatfeestje dat jaarlijks veel bezoekers trekt (en flink wat inkomsten genereert) is de nek omgedraaid omdat de gemeente de som van 25.000 Euro (!!) niet wil bijdragen.

Op voorhand heeft de Haagse gemeente bij haar aantreden al aangekondigd flink te zullen bezuinigen op culturele zaken. Den Haag is daardoor één van de koplopers onder de gemeentes waar het cultuurbezuigingen betreft en is daarmee Roomser dan de Paus. Hoorden we tijdens de gemeenteraadsverkiezingen de huidige wethouder van cultuur (van dezezestig) nog strijden met die kale kerel van de PVV over behoud van cultuur, er komt nu blijkbaar weinig van terecht. Het is me een raadsel waar de gemeente mee wil komen aanzetten als Den Haag Culturele Hoofdstad wil worden. Van de PVV mocht alleen Vlaggetjesdag blijven bestaan. Het Residentieorkest werd bij monde van zijne kaalhoofdigheid gedegradeerd tot een tromboneclubje en er viel meer van dat soort cultuurfascisme te beluisteren tijdens de verkiezingscampagne. De andere partijen en met name dezezestig zetten een gezicht op alsof ze stront roken. Maar nu blijken die andere partijen zelfs bang voor een paar draken en leeuwen. Haagse gemeente, laat naar je kijken!

VLR

Naschrift: Uiteindelijk is het wel doorgegaan. De plaatselijke middenstand had immers al geïnvesteerd. Maar uiteraard ging het dit jaar wel op halve kracht en minder spectaculair.

N.a.v. 08

2011-01-26T20:43:00.001+01:00

Giorgione (1477/78 - 1510) en Titiaan (?) (1488/90 - 1576): Slapende Venus. Gemäldegalerie, Dresden.

Venus

avondrood zorg dat de jongens van het dorp je niet vinden

al zijn je lakens nog zo wit zij zullen ze besmeuren

in hun velden vonden zij vlaaien meiden maar geen teerbeminden

laat de zon nog even schijnen en de wolken bloemen

je kleur licht broedend onder je oksel maar je hand geeft geen bescherming

en de boom is al gekapt

wat kan er eigenlijk nog gebeuren?

BP

Klik hier voor meer afleveringen in deze serie.

The Book of Monsters 04

2011-01-25T12:22:00.000+01:00

Copyright Villa La Repubblica 2011. Click on the picture to enlarge. Klik op het plaatje voor een vergroting. Click here to see more monsters. Klik hier voor meer monsters.

Den Haag . Studio Loos . zondag 30 januari . 20.30 uur !!!!!

2011-01-24T21:52:00.000+01:00

Uw Villa ontving van Tanja Smit onderstaande uitnodiging die doet watertanden. Dit wordt leuk tot fantastisch. De redactie heeft het maar even aangevuld met plaatjes en extra informatie:

beste vrienden en collega´s,
voor wie het aandurft: een eerste (kortdurende) muzikale uitvoering van een paar van mijn tekstwerken, in samenwerking met componiste Anne Welmer en onderstaande musici.
hartelijke groeten,
Tanja

30 january 2011 • sunday • 20h • studio loos

MoPS (aoaa)

a night of improvised music... wallpaper music... experimental music... electronic music... soundscape pop...

the programme:

• anne wellmer • analog garden (15') • performance/installation voor laptops

Anne Wellmer presents the performance installation ANALOG GARDEN. Please bring your laptop to play a (short) QT movie file. Your laptop will be part of the piece. The more laptops the merrier!

ANALOG GARDEN consists of a collection of video clips which were generated with analog synthesizers at the Experimental Television Center upstate New York during a residency in 2008 with Katherine Liberovskaya. The ETC includes legendary vintage analog video synthesizers and processors, custom built by David Jones, Dan Sandin and others. For a long time I have been dreaming of a garden of TVs to present many of these clips simultaneously... the material was made for oldfashioned television sets and playing them back on laptops isn't exactly the same. nevertheless:

whoever brings their laptop (on time) will get a clip to participate in the piece and then take home...

• yolanda uriz (processed flute) + yamila rios (processed cello) (15')

• tanja smit • textworx for voices (15') performed by

ãngel faraldo, marie guilleray, matteo marangoni, sandra pujols,
cora schmeiser, tanja smit yolanda uriz, anne wellmer

tanja smit's textworks explore and expose language in it's printed form. They consist of simple, repetitive manual interventions in already existing printed texts, which vary from newspaper- and magazine articles to whole books. Some interventions are more formal and some are more content-based, though in general they are both; exploring the hidden structures and meanings of the text. They are meditations on language, obsession, music, power, play, design, structure and beauty.

a small selection of the textworks will be performed. they will be used as musical graphic scores. anne wellmer's graphic derivations consist of an array of isolated single layers. added are musical rules/instruction.

• intermission •

• KRK • matthew ostrowski (electronics) + george cremaschi (contrabas + electronics) (40')

KRK, founded in 2005 by George Cremaschi and Matthew Ostrowski, has devoted itself to a muscular integration of electronic and acoustic soundworlds, drawing on their more than 40 years of combined experience working in a variety of genres. Their concise, spontaneous compositions unite formal tautness with a fierce yet controlled energy, melding real-time musique concrete with virtuosic extended technique to open up undiscovered spaces in electro-acoustic performance. Building on their experience, with more than 60 concerts in over a dozen countries to their credit, KRK continues to innovate and redefine contemporary improvisational practice.

• pascal plantinga (bass guitar, voice, video) • soundscape pop (15')

.... 30 january 2011 sunday
.... doors open: 20:00. concert: 20:30 sharp.

......... Studio lOos
......... De Constant Rebecqueplein 20B
......... Den Haag, netherlands

......... 5 euro / 3 euro if you bring a pillow for comfort or
a laptop to join the analog garden
......... ......... ......... !!!

for more info see also http://mopsaoaa.co.cc/
mops (aoaa) = museum for performed scores (and other accessible arts)

+ + +
+ + +
+ + +

for more music at studio loos see
http://www.loosfoundation.com
ephémere - every 2nd thursday in the month
wonderwerp - every 3rd thursday in the month

it would be lovely to see you there!
.))))))))
.... anne wellmer
http://www.nonlinear.demon.nl

Tanja Smit
www.tanjasmit.com

Van niets naar nergens 23

2011-01-19T20:36:00.004+01:00

De zeven plagen van het dorp: Afrikaanse olifant (Loxodonta africana) plaatje Biodiversity explorer.Nijlpaard (Hippopotamus amphibius) plaatje Biodiversity explorer.Baviaan (Papio hamadryas) plaatje Biodiversity explorer. Groene meerkat (Cercopithecus pygerythrus) plaatje Biodiversity explorer. Quelea’s (Quelea quela) plaatje Wikipedia.Roodvoorhoofdwever (Euplectes horeaceus) plaatje Wikipedia. Grenadierwever (Euplectes orix) plaatje Wikipedia.

Klik hier en scroll naar beneden om te zien wat vooraf ging.

Er was een commissie die het schrikdraad beheerde. Dat wil zeggen: niet alleen het draad en het aan- en uitzetten, maar ook de transformator en het onderhoud van het geheel. In de middaghitte liepen wij langs het draad en langs de dorpsakkers, aan de andere kant van het draad was dichte struiksavanne. Daar staat zeker veel stroom op voor die geweldige beesten? vroeg ik. Nee, zei de Hawaïaan, de olifanten schrikken al geweldig van een klein stootje. Ja! beaamde het dorpshoofd, we hebben het gemerkt, we hebben nu veel minder olifantenproblemen. Maar de gewassen groeien niet erg, constateerde de Canadozwitserse boer die met zijn voet wees naar de maïs die de kopjes boven het zand had gestoken, maar die vervolgens waren verbrand in de zon. Ja, zuchtte het dorpshoofd, te weinig regen hè.
- Maar kunnen jullie dan niet wat anders verbouwen? Iets wat niet meteen verbrandt
als het opkomt en kun je er geen fruitbomen boven zetten voor de schaduw?
- Ja, bomen planten gaan we ook doen, maar verder, wij Zambianen willen onze nshima kunnen eten en daar hebben we maïs voor nodig. Als je nshima eet voel je je weer sterk! glunderde het dorpshoofd en hij kreeg lachend bijval van een paar meelopende dorpelingen.

Alles goed en wel, er was dus schrikdraad tegen de olifanten en een heuse commissie om het gebruik en onderhoud ervan te beheren. Maar nu waren er altijd nog de nijlpaarden, de apen, de bavianen en één van de grootste plagen: vogeltjes, verschillende soorten gekleurde wevervogeltjes en quelea’s, door het dorpshoofd allemaal samengevat onder de naam cardinals. Roodgevlekte vogeltjes, we zagen ze rondvliegen. Zaad, knoppen, fruit, niets was veilig voor die beesten. Ze waren erger dan ratten en muizen volgens de dorpelingen. Er was nu dan wel dat prachtige schrikdraad tegen de levensgevaarlijke olifanten, maar er moesten nu jongens naar de akkers gestuurd worden om voortdurend de apen, bavianen en vogels te verjagen. En die jongens moeten eigenlijk op school zitten, zei de Hawaïaan ernstig. En de bavianen zijn erg brutaal, voegde één van de dorpelingen er aan toe. Ze zijn ook gevaarlijk, bevestigde een ander. Ze zijn niet bang meer en plunderen soms zelfs de voorraadhutten. Liever tien luipaarden dan twee bavianen. De nijlpaarden kwamen soms ook, maar dan ’s nachts. Die draaiden hun poot er niet voor om een hele akker met jonge kool om te woelen en leeg te eten. En je kon er toch niet aan gaan staan om iedere nacht met vuur en lawaai die beesten weg te houden?

Vreemd eigenlijk dat ze in dit dorp geen sorghum of cassave hebben, dat groeit hier toch beter dan maïs? vroeg ik de Hawaïaan terwijl we terugliepen naar de boot. De mensen zijn hier erg conservatief, ze zouden ook aardappels kunnen telen, maar ze willen nu eenmaal nshima eten van witte maïs, want dat hoort zo, zei hij. Onderweg werden we weer vriendelijk begroet door dorpelingen die met hun dagelijkse zaken bezig waren. Overal liepen de geiten met hun jongen. Ik verzuchtte tegen de Hawaïaan dat ik het toch een navrant gezicht vond, die vette geiten die overal het sappige groen opvraten tegenover de magere moeders met hun kindertjes en dan die verhalen over wilde beesten die gewassen opeten. Het leek wel alsof dit dorp zich geen raad wist met zijn omgeving. De Hawaïaan legde uit dat deze mensen hier ook pas enige generaties woonden (oorspronkelijk kwamen ze uit het Noorden) en binnen die tijd was er veel veranderd. De regenperiodes waren hier minder berekenbaar, er kon steeds minder op wild gejaagd worden en uiteindelijk kwamen ze aan de rand van een nationaal park te wonen waardoor er steeds meer groot wild in de buurt kwam, dat niet meer bang was voor mennsen omdat het niet meer gejaagd werd. Maar dat olifantenschrikdraad werkt en het nieuwe hospitaaltje is ook een teken van vooruitgang, vond de Hawaïaan.

Bezweet en puffend namen we weer plaats in de motorboot, waar de stuurman ons opwachtte. In de verte kwam een front van donkere, grauwe wolken opzetten en de atmosfeer was drukkender geworden. Maar op de Zambezi was het water nog zo blauw als de lucht en de rietkragen staken frisgroen boven het water uit. De boottocht gaf veel verkoeling. Bij de monding van de Luangwa waren brede en hoge rietvelden. De stuurman loodste er handig langs, opzoek naar nog meer nijlpaarden die daar inderdaad in overdaad aanwezig waren. Hun koppen hadden de kleur van rosbief gekregen door de warmte en daardoor staken zij goed af tegen het groene riet en het blauwe water. Iedereen vond het spannend zo dicht bij de nijlpaarden te zijn. De nijlpaarden zelf zagen het gemelijk aan.

Weer aan land troffen we gezamenlijk voorbereidingen voor het warme eten. Het werd een uitgebreide picknick op het gazon van Keith en Wendy. We hadden de Hawaïaan ook uitgenodigd, de stuurman verontschuldigde zich. Tijdens het eten werd er gediscussieerd. Hoe het toch kwam dat de geiten in het dorp wel te eten hadden en de kinderen niet, waarom die mensen niet een ander standaardvoedsel verbouwden dan maïs, waarom het dorp niet gewoon verhuisd werd naar de meer bewoonde wereld zodat de natuur weer haar gang kon gaan. De Hawaïaan gaf zo goed en zo kwaad als het ging antwoord maar leek weinig opgewassen tegen zoveel Zwitserse verontwaardiging. Het leek immers wel of de dorpelingen niet van dieren hielden en de dieren alleen maar als vijanden zagen. Het was met name de Cz. boeren wel duidelijk geworden dat de Zambianen voor het leven van een dier echt geen stuiver gaven.

Hoewel wij met zijn vijven reisden begon de negatieve teneur van het Zwitsers kwartet mij tegen te staan. Het zal ook door de vochtige hitte zijn gekomen dat ik enige stemverheffing bij mezelf bemerkte. Ik betoogde dat het voor ons wel erg makkelijk oordelen was over de bewoners midden in de Afrikaanse rimboe. Armoede, ziekte en dood zijn de zaken waar die mensen iedere dag maar zo’n beetje uit moesten zien te komen, betoogde ik. Ik zei, om even flink olie op het vuur te gooien, dat ik me levendig kon voorstellen dat die mensen liever een dooie olifant zagen dan een levende en dat gold ook voor de nijlpaarden en alle andere plagen van de jungle. Ik betoogde dat Europeanen er ook alles aan gedaan hadden om al het wild dat hun vee bedreigde of beconcurreerde uit te roeien. Ik gaf Nederland als voorbeeld, waar de bevolking er nu op kikte om in een expres verwilderd weiland wat halftamme koeien te zien lopen naast wat domme parkherten. De enorme ruimte die grote dieren nodig hebben om steeds het beste voedsel te zoeken was in een land als Nederland eenvoudig niet meer aanwezig. En als compensatie en uit blinde dierenliefde wilden we nu dan dat de mensen in een Afrikaans dorpje maar vrienden werden met de wilde dieren die hun oogst belaagden.

Studentje D. had er schik in en bracht naar voren dat er in Zwitserland toch wel veel wilde natuur over was omdat er niet te veel grootschalige landbouw en veeteelt was en omdat er veel Zwitsers waren die van de natuur hielden. De naïviteit van het argument pookte mijn irritatie alleen nog meer op. Of diezelfde Zwitserse kleine boeren er dan niet voor gezorgd hadden dat hun veestapel beschermd werd tegen roofdieren door die weg te schieten? En dat de Zwitsers zich hun wildernis ook konden permitteren door de bankrekeningen in hun land. “En reken maar niet dat dat geld verdiend is met het beschermen van de natuur!”

Hier merkte ik dat ik te ver was gegaan. Er viel een zinderende stilte. In de verte klonk het geronk van twee nijlpaarden

De Hawaïaan had het hoofd afgewend en keek met grote concentratie over de rivier. Well, I think you have a point there. Het was de Cz. boer die de stilte doorbrak. Maar ik kreeg geen tijd me daarover te verbazen.
Maar wij kunnen die mensen vanuit het westen toch adviseren? Juist omdat we dingen fout hebben gedaan, weten we ook hoe we dingen goed moeten doen, riposteerde studentje D. Ik antwoordde iets in de geest van hoe hij het als Zwitser zou vinden als de Nederlanders of de Chinezen of de Arabieren of de Afrikanen in Zwitserland dwingend kwamen vertellen hoe het allemaal beter kon. Maar dat was het verkeerde argument, want in Zwitserland liep alles steeds goed. Het was de Cz. boer die vond dat ik toch wel een point had, immers, hij wist als boer hoe je met de grillen van de natuur geconfronteerd werd.

Gelukkig kwam Wendy met flesjes koude Mosi aanlopen. Ik dacht dat jullie die nu wel konden gebruiken, glunderde zij. Onze dankbaarheid was groot. De benauwdheid begon nu in de namiddag ook wat af te nemen. De grauwe, laaghangende bewolking was dreigend dichterbij gekomen. Onder de wolken door scheen de laagstaande zon die alles in een gouden licht zette. Zou het gaan regenen? vroegen we ons af. Keith, die zich bij ons gevoegd had op zijn gazon, dacht van niet. Maar morgen zou het wel eens flink tekeer kunnen gaan, dacht hij.

Als de zon in Afrika daalt is het zaak snel thuis te geraken want de duisternis valt dan snel in. De Hawaïaan maakte dan ook aanstalten te vertrekken en ik ging met hem mee naar zijn onderkomen.

Hij had een paar hutjes met een erfje aan de rand van het dorp Luangwa, landinwaarts. Hij kon aanvankelijk in een huisje wonen. Maar dat was bouwvallig en het zat vol kakkerlakken. Hij had er een tijd gebivakkeerd, maar toen kwam het idee om in een hut te gaan wonen. Hij had nu een ronde hut, nóg een ronde hut om in te koken en een schuurtje om spullen in op te slaan. Voor water was er een put en er was een openbaar long drop toilet omgeven door riet. De mensen in Luangwa kwamen op het idee dat hij in een hut kon wonen en ze hadden hem geholpen. Hij had ook een kok. Soms was die er niet en dan moest hij zelf koken of bij Keith en Wendy eten. De kok was wat onvoorspelbaar, dus dat kwam soms slecht uit.

En heb je hier vaker logés gehad? vroeg ik. Nee, nog nooit, je bent de eerste. Heb je voldoende ruimte? Ja, ik had naast de matras van de Hawaïaan voldoende ruimte om mijn luchtbed neer te leggen.
- Zitten hier ook muskieten? vroeg ik.
- Nee die komen hier niet in de hut. Ik weet niet waarom, maar ze komen hier niet.
Ik pakte mijn spullen uit en onderwijl trok de Hawaïaan een lange broek, sokken en een shirt met lange mouwen aan. Hij ging naar buiten om een eindje van de hut een vuurtje te stoken. Het wordt zo meteen donker, we kunnen nog even bij het vuurtje zitten, we krijgen denk ik nog bezoek, zei hij in het voorbijgaan.

En inderdaad, twee buren sloften langs. De Hawaïaan nodigde ze uit bij het vuur te komen zitten en haalde wat flesjes Mosi. Uiteraard moest ik uitleggen wie ik was en waar ik vandaan kwam. Ik zei dat ik just a tourist was. Nee, verbeterde de Hawaïaan mij en sloeg een hand op mijn schouder, hij is een traveller, hij is a regular visitor of Zambia. Dat maakte de tongen los bij de twee buren. Of ik vond dat zaken verbeterden in Zambia? Wat ik vond van president Mwanawasa? Uiteindelijk eindigden we in een discussie over de nieuwe op handen zijnde Zambiaanse grondwet (de zoveelste). Hoe de Nederlandse grondwet dan in elkaar zat en of die dan anders was dan bijvoorbeeld de Amerikaanse? Of het dan niet lastig was om een koningin als staatshoofd te hebben? En dan zou in Nederland dus eigenlijk de premier gekozen moeten worden, zoals in Zambia de president gekozen moest worden? Ik stelde voor dat Nederland zijn staatshoofd inruilde voor een gekozen president maar dat stuitte op verzet bij de twee Zambianen. Als je een vorst had die zich aan de grondwet hield, was dat volgens hen ver te prefereren boven een gekozen president die eens in de zoveel tijd de verkiezingen moest winnen. Uiteindelijk werd het tijd voor de buren om nshima te gaan eten. Morgen zou het weer vroeg dag zijn. Zij namen afscheid en verdwenen in de donkere, zoele nacht.

De Hawaïaan pookte nog wat in het vuur en uiteindelijk trokken wij ons terug in de slaaphut.

We praatten nog wat na in het licht van de olielamp. De Hawaïaan praatte over een mogelijke toekomst voor hem in Luangwa. Als Keith en Wendy hun vakantie appartementjes konden realiseren, dan zou hij misschien wat reisjes over het water naar de dorpen langs de Zambezi en de Luangwa kunnen organiseren voor toeristen. Of een simpel vakantieverblijfje in één van de dorpen. Maar dan alleen voor rugzak toeristen die gewend waren zich te behelpen en respect hadden voor de plaatselijke bevolking. De toeristen konden dan kennis maken met leven in een Afrikaans dorp en de dorpelingen hielden er wat aan over.

De Hawaïaan draaide de olielamp uit. Het was nu volstrekt donker, er was werkelijk geen kiertje licht. In de verte blaften honden en er werd ergens gezongen. Of ik er niet voor voelde om in Luangwa te blijven en mee te werken aan de plannen van de Hawaïaan? Ik vertrouw je en ik mag je, zei hij. Maar nee, ik had thuis mijn verplichtingen, vond ik. Ik had dit argument nog nooit zo hol horen klinken. De Hawaïaan zuchtte en bleef even stil. Weet je, er zijn hier natuurlijk genoeg mensen om mij heen, en de mensen zijn echt fantastisch hier, ik hou echt van ze, maar het zijn geen mensen met wie je je diepste gedachten deelt. Dat zijn de mensen hier ook niet gewend. Je kunt je hier soms zó eenzaam voelen.

BP

Wintery Clippings 02

2011-01-10T20:37:00.000+01:00

The yellow and the pink; Het geel en het roze. Copyright Villa La Repubblica 2011. Click on the picture to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting.

Click here for more Wintery Clippings.
Klik hier voor meer Wintery Clippings.

Also take a look here.
Neem hier ook een kijkje.

Enzo Cucchi en de magie van het tekenen.

2011-01-09T02:57:00.002+01:00

Tekenen concurreert wat mij betreft met muziek als de meest magische en meest basale van alle kunsten. Tekenen ligt aan de basis van alle andere beeldende kunsten, maar ook van het schrijven, inclusief het schrijven van muzieknoten. Daarmee ligt het ook – samen met geluid - aan de basis van communicatie. De mens die ontdekte dat je met een simpele kras een teken voor iemand achter kan laten en daarmee die ander kan beïnvloeden, moet zich een ware tovenaar hebben gevoeld.

Daarnaast en daardoor is tekenen ook één van de individueelste van de kunsten. Naast dat de lijn altijd een karakter van zichzelf heeft, geeft ze ook op seismografische wijze de fysieke en geestelijke kracht van de tekenaar weer, of die dat nu leuk vindt of niet. Tekenen kan op die manier soms bijna als een vorm van ademen gezien worden.

Uiteraard is voor veel beeldende kunstenaars van vroeger en van nu het tekenen de basis van hun werk. En voor een flink aantal goede kunstenaars is het inderdaad een vorm van ademen. Enzo Cucchi (1949) is er daar één van. Zijn oeuvre hangt als het ware van tekeningen aan elkaar. Op betrekkelijk kleine velletjes papier worden door hem soms grote ruimtes en landschappen geschapen die op verschillende manieren intrigeren.

Klik op het plaatje voor een vergroting.

Neem bovenstaande tekening uit 1984. Die is maar 14 bij 22 cm. en is getekend met simpele middelen: balpen en donkere inkt. Voor menigeen zal het intrigerende vooral in de voorstelling liggen. Een figuurtje dat naar de grond reikt naar iets wat lijkt op het einde van de regenboog; terwijl wolken als twee grote, zwarte, zware stenen boven een dikke, donkere horizon hangen. Of zijn het daadwerkelijk stenen? Hun schaduwen glimmen donker over het land. Is het wel land? Het figuurtje staat volstrekt eenzaam in het geheel, is bezig met die regenboog, terwijl achter hem de donkere wolken en hun duistere, dreigende schaduwen de rest van de ruimte bepalen. Alleen de regenboog loopt transparant - zoals regenbogen zijn - door de compositie en lijkt daarmee een teken van hoop en verlichting in dit dreigende geheel. En ook overigens: weet het figuurtje dat de twee zware wolken aan de horizon hangen? Of verdraagt het die grootse dreiging omdat het niet anders gewend is eenzaam te leven met twee zware wolken/stenen en nu en dan een regenboog?

Allemaal intrigerende vragen die nooit beantwoord kunnen worden. Maar wat mij betreft is het mooie vooral dat deze voorstelling niet anders kan bestaan dan in deze getekende vorm. Het gebruik van balpen lijkt lukraak en tegendraads, maar het is in feite hét materiaal om de structuren weer te geven zoals ze weergegeven worden. Het geeft het gladde van het landschap (landschap?) weer, de dikke steenachtige structuur van de wolken, het fragiele van het figuurtje en het transparante van de regenboog. Het lijkt erop dat Cucchi niet lang heeft hoeven nadenken met welk medium hij deze voorstelling wilde weergeven. Sterker: de voorstelling lijkt rechtstreeks uit het materiaal te zijn voortgekomen. Als een gedachte die ontstond mét haar materialisering.

Klik op het plaatje voor een vergroting.

Weer wat kleiner (12 bij 16 cm.) is bovenstaande tekening op karton uit 1986. Toch is deze beduidend voller. Er wordt weer volop ruimte gesuggereerd. De tekening is gemaakt met grafiet (potlood) en wat rode en blauwe inkt. Grafiet is één van de veelzijdigste materialen. De zachtste potloden kunnen een diep donker maken en een goed geslepen punt kan fijne details aanbrengen. Verder kun je het potlood zacht langs het papier strelen maar er ook resolute halen mee maken. Dat maakt potloodtekenen bijna tot spreken.

De monumentale lopende figuur is opgebouwd met stellige halen, stellig, maar ook met enige zwier. Dat toont ook het genuanceerde van het potloodtekenen aan, zeker wanneer de grafietstift in de hand van een goede tekenaar als Cucchi zit. De schaduwen rond de lopende figuur (zijn het wel schaduwen?) tonen weer een andere nuance van de grafietstift: donkere vegen, hier en daar flink gedoezeld met een doezelaar. Verder speelt Cucchi een spel met de ruimte: loopt de figuur tegen een vlak decor aan dat van boven is gescheurd? Of loopt hij als een reus naar een stad toe, zijn linkervoet nog op een gebouw? Cucchi speelt dat spel met de mogelijkheden van grafiet, zoals alleen grafiet dat kan met zijn bijna sprekende kwaliteiten. Rechts staat nog een ding (een reusachtige hand? een palmboom? beide?) flink donker getekend; het zwart van het grafiet is hier aangezet en uitgesmeerd met blauwe inkt. Het donkere, zachte grafiet laat zich makkelijk opnemen door de gekleurde inkt. Hetzelfde geldt voor het rood dat de beweging van de lopende figuur onderstreept. Met andere woorden: het hele intrigerende komt weer door het tekenen zelf en het materiaal waarmee krassen, halen, lijnen worden gemaakt.

Klik op het plaatje voor een vergroting.

Nog één tekeningetje: een potloodtekening van 24 bij 17 cm. uit 1991. Hier weer een wonderlijk spel van hardere omschrijvende lijnen en vervagende lijnen; maar ook de verfijningen van de vogels en de gebouwen op het schild (of het beeld?) dat de figuur (een kunstenaar?) toont.

Alles bij elkaar lijkt er niet zo veel veranderd sinds mensen op grotwanden tekenden. Niet veel in essentie, maar wel veel qua inhoud. Er zijn sindsdien verhalen bij gekomen, vormen en allerlei vormentalen hebben door de eeuwen heen de revue gepasseerd. Het werk van Cucchi is typerend voor dat alles, die grote optelsom die onze huidige cultuur is.

En dat is tevens de weerstand die zijn werk begin jaren ’80 opriep. Het is nu bijna onvoorstelbaar. Het waren de jaren dat ik zelf op de kunstacademie zat. Toen ik daar eind jaren ’70 ging studeren, werd het door menigeen onvoorstelbaar geacht dat je sowieso de wil had goede schilderijen of tekeningen te maken. Dat mocht althans niet zo heten. Toen ik de academie verliet, begin jaren ’80, was tekenen en schilderen, gewoon met figuren, landschappen, etc., en dan vooral groots, woest, mysterieus en met een dwingende compositie, de grote mode. Mede onder invloed van mensen als Cucchi.

Het heeft bij kunstenaars van mijn generatie in ieder geval de waarde van een tekening weer onder de aandacht gebracht. Niet het knappe, maar de pure magie van de lijn, de oerkras waarmee nog steeds gespeeld wordt.

BP
Tekeningen uit de catalogus van de tentoonstelling Enzo Cucchi. Roma, 1992, in de Hamburgse Kunsthalle.

Klik hier voor meer kunst.
Klik hier voor meer artikelen.

Gelukkig nieuwjaar!

2011-01-01T01:26:00.000+01:00

La Dolce Vita kijken tijdens de jaarwisseling. De beste remedie tegen kruitdamp. Een Vita meer dan Dolce aan iedereen gewenst voor het komend jaar!

VLR

Mouse Speak 20

2010-12-31T18:00:00.000+01:00

Reworking of this picture from this website. Click on the picture to enlarge. Copyright Villa La Repubblica 2010.

[In this series I rework pictures from the internet, using my mouse and the paint facility. I use existing words from the Dutch dictionary and encyclopaedia to have a search engine find pictures for me. Usually it finds unexpected things. I also use Wikipedia pictures now and then. Click here and scroll to see the whole series.]

Some pinups seem to be failures. Take e.g. the original of this picture. The looks of the lady are quite unsympathetic and further on she reminded me of the Venus of Willendorf, though made of pink plastic. That gave me enough inspiration for two variations.

BP

Doe een wens bij een put of val erin 037

2010-12-30T01:19:00.001+01:00

de nachtegaal

de nachtegaal wordt veel bezongen

dat is overbodig bij wat hij zelf daarvan terecht brengt

dag en nacht gaat het zingen door

maar eensklaps houdt het liedje op

daarna

is het weer wachten tot het volgend jaar

BP

Lees hier meer gedichten in deze serie.

Neem hier ook een kijkje.

Het sublieme

2010-12-28T15:31:00.003+01:00

Links: Niccolò Paganini (1782 - 1840) in 1831. Rechts: Robert Schumann (1810 - 1856) in 1839.

VLR: Je hebt eerder dit jaar aandacht besteed aan Robert Schumann. Het was in 2010 200 jaar geleden dat hij geboren werd. Het ging in het eerdere artikel vooral om zijn late en volgens jou veronachtzaamde werken. Met name zijn vioolconcert. Om het jaar passend af te sluiten: zijn er ook werken uit zijn vroege periode die minder vaak gehoord worden?

BP: Ja, maar dat heeft andere redenen. Schumann schreef toen hij in de twintig was vrijwel uitsluitend pianowerken. Veel daarvan, zoals de Davidsbündlertänze, Carnaval, Kreisleriana, de Novelletten en noem maar op worden nog steeds betrekkelijk veel gespeeld. Tussen die beroemde en veelgespeelde werken zitten ook werken die om één of andere reden in de verdrukking raken tussen al dat fantastische geweld.

VLR: Zoals?

BP: Het valt mij op hoe weinig bijvoorbeeld Schumann’s pianobewerkingen van vioolwerken van Niccolò Paganini gespeeld worden.

VLR: Maar dat zijn ook maar bewerkingen. En dat vereist dan toch dat je de originelen voor viool ook zou moeten kennen?

BP: In het geval van de bewerkingen van Schumann is dat niet zo. Weliswaar volgde Schumann letterlijk de melodische lijnen en de harmonieën van de Paganini capricci maar verder werkte hij ze om tot echte Schumann stukken. Je vergeet totaal dat deze stukken gebaseerd zijn op werken voor één enkele viool. Dat maakt dat je ze als zelfstandige, spannende pianostukken kunt beluisteren zonder voorkennis van de Paganini capricci. En verder klinken ze als veel stukken van Schumann uit die periode: energiek, met aanstormend jeugdig vuur en vol van wisselende beelden en stemmingen.

VLR: Hierbij laat je twee delen horen gespeeld door Sviatoslav Richter. Waarom?

BP: Richter is één van de grote pianogiganten uit de tweede helft van de vorige eeuw en hier kun je zien waarom. Je ziet hem hier op latere leeftijd nadat hij al besloten had om alleen nog maar muziek van blad te spelen. Lastige opnamen want Richter wilde eigenlijk alleen maar net genoeg licht om de noten te kunnen lezen. Hij vond dat het publiek verder niet afgeleid moest worden door hemzelf.

VLR: Het gaat achtereenvolgens om de Paganini etudes opus 10 nr. 4 en nr. 6. Kun je daar nog iets specifieks over zeggen?

BP: Niet echt. Maar zet de youtube volume knop op halve sterkte, want de dynamiek van de opnames is sovjet kwaliteit. En verder: luister welke pianoklankkleuren Schumann aan je laat horen, zeg maar gerust: kijk welke landschappen er aan je voorbij trekken. Dit is het onversneden romantische streven naar het sublieme en… wat mij betreft bereikt Schumann dat ook.

VLR: Je vond de vorige keer dat er wel genoeg aandacht werd besteed aan Chopin , die ook 200 jaar geleden geboren werd. Maar valt er ter afsluiting van het Chopinjaar niet toch wat te beluisteren?

BP: Omdat je zo aandringt: een opname van Chopin’s etude opus 10 nr. 4, eveneens gespeeld door een dan nog jeugdiger Sviatoslav Richter. En ik wijs er graag op dat zonder Paganini’s baanbrekende capricci ook de etudes van Chopin nooit in deze vorm geschreven zouden zijn.

VLR: Volgend jaar is het 100 jaar geleden dat Franz Liszt , de grote collega en vriend van Chopin en Schumann, geboren werd. Kunnen we dan nog iets van je verwachten?

BP: Dat zullen we zien.

Wintery Clippings 01

2010-12-27T10:13:00.000+01:00

Longing; Verlangen. Click on the image to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting. Copyright Villa La Repubblica 2010.

Also take a look here.
Neem hier ook een kijkje.

A tribute to The Best Batch Yet

2010-12-26T20:51:00.002+01:00

Last week Don Van Vliet aka Captain Beefheart died. His music was already history as he made his last album in 1982 (Ice cream for crow). Most pop music tries to give you what you want. Which makes it generally boring. And i have no idea why music should be a bore to us. Whatever you think of Beefheart's music, it is never boring, instead it challenges you. It makes the melancholy humorous and vice versa and it makes the surreal realistic and vice versa.

After his last album Don Van Vliet stuck to drawing and painting. Although he was a prolific and greatly talented painter i still think his Captain Beefheart albums were his best creations, unframed and unframable as they are. And they still inspire me as i hope they will inspire you. As a tribute herewith the 1997 BBC documentary by (the also legendary) John Peel about Beefheart/Van Vliet.

Vorige week overleed Don Van Vliet alias Captain Beefheart. Zijn muziek was al historie want hij maakte zijn laatste album in 1982 (Ice cream for crow). De meeste popmuziek wil je geven wat je wil. Dat maakt haar in het algemeen vervelend. En ik heb geen idee waarom muziek ons zou moeten vervelen. Wat je ook vindt van Beefheart's muziek, ze is nooit vervelend, maar daagt je uit. Ze maakt het melancholieke humoritisch en vice versa en ze maakt het surreële realistisch en vice versa.

Na zijn laatste album beperkte Don Van Vliet zich tot tekenen en schilderen. Hoewel hij een vruchtbaar en zeer getalenteerd schilder was, vind ik zijn Captain Beefheart albums zijn beste werken, oningelijst en oninlijstbaar als ze zijn. En ze inspireren mij nog steeds zoals ik hoop dat ze ook U zullen inspireren. Als een hulde hierbij de BBC documentaire uit 1997 van (de ook legendarische) John Peel over Beefheart/Van Vliet.

N.a.v. 07

2010-12-18T23:24:00.005+01:00

Détail van Christelijke Romeinse sarcofaag. Midden 4 eeuw na Christus. Rijksmuseum van Oudheden, Leiden.

de leidse sarcofaag

(voor villa la repubblica)

in voorstelling vijf, vier figuren.

drie van normaal formaat.

twee daarvan kijken elkaar aan en,

één knielt er. - staat er net van op -

deze ene is op de voorgrond,

die andere ene,

die van de drie van formaat,

staat achter de twee,

die trouwens elkaar heel raar aankijken

en slechts gering wijken

voor die andere

van de rechter is zijn hand afgevallen,

zijn rechter.

de linker legt zijn rechter maar vast

- want uit steen gehouwen -

op de schouder van de door de knie-en gezakte.

die op zijn beurt de rechter bedekte,

in zijn gewaad verpakte.

hij kijkt naar waar de gevallen rechter

hand van de rechter was,

daar.

de linker heeft haar op zijn kaak.

thomas van putten

(copyright thomas van putten 2010)

Klik hier voor meer gedichten in deze serie.
Neem ook een kijkje hier.

The Book of Monsters 03

2010-12-18T23:03:00.000+01:00

Click on the image to enlarge. Klik op het plaatje voor een vergroting. Copyright Villa La Repubblica 2010. See more monsters here. Zie hier meer monsters.

Rest in peace or whatever...

2010-12-08T14:17:00.002+01:00

30 jaar geleden werd John Lennon vermoord. Zoals prostaatlijders onder U en andere leeftijdgenoten zich wellicht kunnen herinneren, had Lennon de hebbelijkheid samen met Yoko Ono publiekelijk in een hotel in bed te blijven voor de vrede. Een 14 jarige jongen wist in Toronto tot de hotelkamer door te dringen, waar hij welwillend te woord werd gestaan door Lennon. De opname van het interview werd gebruikt voor onderstaand animatiefilmpje. Het filmpje is sprekender dan de woorden. Het filmpje bevat bovendien humor (wat je van de woorden van Lennon niet kunt zeggen). Het filmpje duurt dik 5 minuten...

30 years ago John Lennon was assassinated. As prostate sufferers amongst you and others of around the same age may remember, Lennon had the habit of staying in bed publicly with Yoko Ono in hotels to promote peace. A 14 year old boy in Toronto managed to get through to Lennon´s hotel room, where Lennon benevolently granted him an interview. The recorded interview was used for the animation film shown here. The movie is more eloquent than the words. The film has quite some humour too (which cannot be said about Lennon´s words). The movie takes about 5 minutes...

Van niets naar nergens 22

2010-12-05T14:09:00.003+01:00

Boven naar beneden: Nijlpaarden in de Zambezi (foto Reg Gomes, website: http://picasaweb.google.com/lh/photo/Il_C8rTHOI_7HiZe_GNIxA); Hamerkopvogel (foto van Wikipedia: http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Hammerkop_Scopus_umbretta_National_Aviary_2000px.jpg); Rode rotsen aan de zuidoever van de Zambezi (foto Paul van Reenen, website: http://www.panoramio.com/photo/17066656)

Klik hier en scroll naar beneden om te zien wat vooraf ging.

Ik moet diep weggedommeld zijn geweest. Iemand streek door mijn haar en zei, wake up Snowwhite! De serieuze blik van de Hawaïaan staarde mij recht in de ogen. Je vrienden hebben wat boodschappen gedaan op de markt, mijn stuurman is er en we vertrekken zó met de motorboot. Hij gaf een serieuze knipoog en liep de kamer uit.

Ik liep naar buiten waar op het gazon met uitzicht op de Luangwa en Zambezi rivieren het Zwitsers kwartet zijn twee tenten had opgezet. Het kleine tentje van de twee studentjes, dat ternauwernood toegang bood aan hen en aan hun bagage en de tent van het Canadozwitserse boerenstel waarin in ieder geval rechtop op de knieën gezeten kon worden. Lekker geslapen? vroegen Keith en Wendy glunderend. Volgens mij had je die slaap wel nodig, zei de Cz. boerin verontschuldigend, ik vond dat we je niet wakker mochten maken. Studentje P. stond er zwetend en wat bleekjes bij. Had ik ook maar even geslapen, zuchtte hij.

Het liep inmiddels naar het middaguur en de hitte lag zwaar en vochtig over land en water. Het vadsige geknor van nijlpaarden klonk van ver over de rivieren terwijl we in de motorboot stapten. Gaan we die nijlpaarden nu ook zien? vroeg studentje D. vol verwachting aan de Hawaïaan die knikkend bevestigde.

De snelheid van de motorboot zorgde voor welkome verkoeling. Studentje P. leek er ook wat van op te knappen. En enthousiast werd hij vooral toen we de nijlpaarden in zicht kregen. Rood aangelopen staken zij hun ogen, oren en neusgaten boven het wateroppervlak. P. vond het een oneindig komisch gezicht en probeerde de ene foto na de andere te maken. De stuurman hield de boot een beetje in om hem de gelegenheid te geven een paar fraaie plaatjes te schieten van de opmerkzaam spiedende nijlpaardenkoppen. Totdat op niet al te grote afstand een nijlpaard de kop boven het water stak en de enorme bek opensperde. Geschrokken keek ieder naar de stuurman en de Hawaïaan. Die moest alleen maar even gapen, verklaarde de stuurman lachend.

We voeren de Zambezi stroomopwaarts op naar het Westen. Op de Zuidoever Zimbabwe, op de Noordoever Zambia. De rivier was wijds en langs de kanten waren rietbedden. En overal staarden nijlpaarden ons aan.
- Hoe gevaarlijk zijn die nijlpaarden nu eigenlijk? vroeg studentje D.
- Ontzettend gevaarlijk, antwoordde de Hawaïaan ernstig. Er zijn mensen die hier in een kano willen varen. Dat zou ik voor geen goud willen. Als zo’n beest een hekel aan je heeft om één of andere reden, hapt hij jou en je bootje zó door midden.
- Echt waar? vroeg studentje P. ongelovig.
- Echt waar, bevestigde de Hawaïaan.
- Maar ik vind ze zo leuk, zei P.
- But still, they are dangerous, bromde de Hawaïaan.

De oevers waren glanzend groen met oprijzende struikerij en schaduwgevend geboomte. Hier en daar had zich een strandje gevormd van rood Zambezi zand. Sommige strandjes hadden sporen van dieren die gedronken of gebaad hadden of sporen van nijlpaarden die er ’s nachts aan land waren gegaan. Nu liepen er waadvogels rond, voornamelijk zilv errei gers en smidskievieten en één maal de wat mysterieuze hamerkopvogel. Met de kijker speurend naar dierlijke kenmerken van allerlei uitsteeksels langs de oever had ik de grauwe vogel in het vizier gekregen. Een hamerkop gedraagt zich sowieso onopvallend, maar zie je hem eenmaal dan blijft hij de aandacht trekken door zijn vreemde uiterlijk. De studentjes waren onmiddellijk onder de indruk van de vogel.
Ook waren er zadelbekooievaars met hun kleurige, buitenproportionele snavels en vlogen er witkoparenden op zoek naar prooi in het water.

Wij speurden de wallenkanten gretig af. Was dat niet het bruin van een antilope? Nee het was een boomstronk. Schemerden daar geen hoorns van buffels? Nee het was een grote rots. En waren dat geen olifanten? Ja.., waarachtig! De boot werd ingehouden, waarbij de stuurman rekening moest houden met pardoes opduikende nijlpaarden. De motor werd afgezet. Onder het schaduwrijke lover aan de Zimbabweaanse oever stonden minstens drie olifanten van het sappig groene bladerdak te eten. We hoorden het gekraak van takjes en het geritsel van bladeren. De dieren zelf maakten geen geluid, geen gesnuif, geen gebrom, niets. Door de schaduwen waren de olifanten niet goed te zien. Tot een klein olifantje vlak vóór de struiken piepte, gevolgd door een oudere olifant die met de kop en de geweldige oren tussen de bladeren tevoorschijn kwam. Wij dobberden op de zuidelijke helft van de rivier op niet al te grote afstand van de olifanten, maar de reuzen hadden ons blijkbaar niet opgemerkt. Geen moment ging er een slurf speurend omhoog en de oren wapperden slechts langzaam ter verkoeling. Kijk, fluisterde de Hawaïaan mij toe, daarom ben ik hier zo graag.

Tussen ons en de olifanten doken twee nijlpaardenkoppen op. Dat was betrekkelijk dichtbij en ze moesten al langer – onder water - in de nabijheid van de boot zijn geweest. Hadden de olifanten ons niet bemerkt, de nijlpaarden hielden ons wel in de gaten. De bootsman startte de motor. Verontschuldigend keek hij even naar ons en we voeren weer verder.

Aan de Zambiaanse overzijde tussen hoogopschietende bomen lag een klein paleisje, enigszins in de vorm van een Achter-indische pagode. Personeel was druk bezig rond het bouwsel met schoonmaken.
- Dat ziet er een beetje uit als een fata morgana, merkte ik op.
- Dat is van een steenrijke landgenoot van mij. Hij ontvangt er allerlei hoog bezoek, politici, zakenlui en zo, zei de Hawaïaan.
- Vreemde landgenoten
- Ja, sprak hij traag en filosofisch, wij lijden wat af… En verder keek hij ernstig voor zich uit.

Verder stroomopwaarts verhieven zich machtige heuvelruggen die vervaarlijk en donker langs de oevers van de rivier kwamen. Langs de Zimbabweaanse kant reikten hoge, rode rotswanden tot ver boven het water en staken scherp af tegen de zinderende blauwe hemel. Gierzwaluwen joegen er langs en enkele maraboes stonden als kapstokken met oude regenjassen langs de richels. Daar is een soort legende aan verbonden, zei de Hawaïaan, de stuurman weet er meer van. De stuurman hield de boot in en liet de motor zachtjes draaien. Hij vertelde in korte trekken een verhaal vergelijkbaar met de Mami Wata verhalen uit Midden Afrika, het Loreley verhaal uit Duitsland en het Sirenen verhaal uit de Odyssee. Het komt erop neer dat menige bootreiziger zijn hebben en houwen bij deze rotsen verloren heeft vanwege de schoonheid van de vrouw met weelderig lang haar, een heerlijke stem en een vissenstaart. Sommigen kwamen voor de rest van hun leven verdwaasd weer aan wal, anderen kwamen nimmer terug. De stuurman vertelde het, de tanden wit bloot lachend in zijn glanzend zwarte gezicht. Er viel een onwennige stilte. De rots torende hoog boven ons uit. Één van de maraboes spreidde de vleugels, klapwiekte en zeilde vervolgens naar boven. Die maraboes weten er waarschijnlijk alles van, zei de Hawaïaan, de stilte doorbrekend.

We voeren weer stroomafwaarts en legden aan aan de Zambiaanse oever om een dorp te bezoeken waar de Hawaïaan bezig was geweest met schrikdraad tegen olifanten.

Een rood zanderig pad leidde omhoog het land op, waar het dorp lag tussen veel groen en schaduwrijk geboomte. Het eerste wat opviel waren de kogelronde geiten met jongen die overal aan het rijke groen knabbelden. Maar de vrouwen en hun kinderen waren mager. De vrouwen met ingevallen wangen en tengere armen en de kinderen met rijstbuikjes. De Hawaïaan had ons gewaarschuwd dat er honger heerste in het dorp vanwege de niet al te vochtige regentijd. Op de gebruikelijke wijze werden wij begroet door de vrouwen: licht door de knieën buigend en klappend in de handen. De Hawaïaan en ik groetten op de zelfde wijze terug. De Hawaïaan had daar plezier in. Jij kent de procedure, constateerde hij met een serieuze glimlach.

Niettegenstaande de armoede zagen het dorp en zijn mensen er schoon en opgeruimd, ja, zelfs feestelijk uit. De vrouwen kleedden zich in eenvoudige maar kleurige lappen en hadden fijn bewerkte kapsels. De hutten waren beschilderd met wit, zwart en rode en gele oker. De versieringen waren veelal geometrisch, simpel en weinig uitgebreid maar afgewogen van proporties. Veel rechte of gekartelde banden rondom de hutten en hier en daar ook dartbordachtige cirkels met zwart, wit en aardkleuren. Slechts bij enkele hutten waren meer naturalistische motieven als meanderende planten en bloemen te zien. De kleuren van de hutten waren helder en onbesmeurd door stof of modder.

Maar waar waren de mannen van het dorp? Die zaten op een zanderige open plek bij de school (als gebruikelijk in Zambia wit en lichtblauw geschilderd) onder een vijgenboom met een monumentaal breed bladerdak te vergaderen. Ze zijn bezig, constateerde de Hawaïaan. Dat is jammer want ik wilde jullie graag voorstellen en een rondleiding vragen. Het voorstellen was niet zo’n probleem. Het dorpshoofd stond op, groette ons kort en schudde ons allemaal even de hand, verontschuldigde zich, maar zei dat de vergadering spoedig afgelopen zou zijn. In de tussentijd konden wij wel naar de nieuwe veldkliniek gaan. Daar was iemand aanwezig om ons te woord te staan. Waarna het dorpshoofd weer verder ging met de vergadering.
- Er zitten helemaal geen vrouwen bij die vergadering, constateerde de Cz. boerin.
- De mensen zijn hier erg traditioneel, verklaarde de Hawaïaan.

De kliniek bleek nog niet in werking. Ze was nog in aanbouw. De kliniek was mogelijk gemaakt door het bereiken van dit dorp door dat moderne wonder: elektriciteit; en wel door middel van zonnepanelen. De bouw van de kliniek had enige vertraging opgelopen. Maar de bij de kliniek behorende arts en verplegend personeel zouden spoedig arriveren, dus er werd nu sneller gewerkt. Er moest niettemin nog veel gebeuren. De kliniek zou open zijn voor de gehele buurtschap rond het dorp en de wijde omtrek. De belangrijkste dagelijkse problemen zouden in deze kliniek behandeld kunnen worden: bevallingen, cholera, vitaminegebrek, malaria en diarree en er zouden geregeld inentingen plaats kunnen vinden van kinderen, want het schooltje stond aan de andere kant van het plein. Maar als mensen nu echt ernstig ziek zijn? wilden de studentjes weten. Dan zullen ze naar Lusaka moeten, zei de man. Maar we hopen dat veel ernstige dingen voorkomen kunnen worden omdat die ernstige zaken vaak voortkomen uit het veronachtzamen van kleinere kwalen die gemakkelijk behandeld kunnen worden.

Inmiddels was de vergadering afgelopen en het dorpshoofd en nog twee mannen voegden zich bij ons gezelschap om ons te begeleiden naar de trots van het dorp en de Hawaïaan: de schrikdraad omheining tegen olifanten.

BP

Collages du printemps 20

2010-12-02T17:57:00.000+01:00

Preparations; Voorbereidingen. Click on the image to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting; Copyright Villa La Repubblica 2010.

Click here to see more Collages du printemps.
Klik hier voor meer Collages du printemps.

Also take a look here.
Neem hier ook een kijkje.

Doe een wens bij een put of val erin 036

2010-12-02T17:33:00.003+01:00

de meeuw

held in wit

pikt in het vuil op straat

zijn bek is geel met rood

de zon die komt en gaat

zijn wiek is grijs en brengt

de zee in de stad

hij blinkt in licht

zijn taal is rauw

soms lacht hij hard

als het vroeg is

kotst hij op de dag

BP

Klik hier voor meer gedichten in deze serie.
Neem hier ook een kijkje.

Hoe inkt op papier komt 2

2010-11-30T21:56:00.000+01:00

Copyright Tanja Smit

Tanja Smit gaat weer een aantal cursussen geven over tekenen met inkt.
Je kunt op vele manieren inkt op papier krijgen. Inkt is - samen met papier - één van de meest veelzijdige materialen en één van de meest directe. Tanja weet als weinig anderen hoe ideeën met inkt als het ware uit de arm kunnen vloeien. Zie onderstaand cursus aanbod.

Weekend 11 en 12 december 2010:

workshops sumi penseel en zwarte inkt

Omschrijving: Een uitgebreide kennismaking met het tekenen/schilderen met bamboe penseel vanuit zowel de oosterse traditie als de westerse hedendaagse kunst. In de pause een simpele lunch en erna een PowerPointpresentatie van oosterse en westerse inktkunst. De twee dagen vullen mekaar aan, maar kunnen ook onafhankelijk van mekaar gevolgd worden.

Voor wie: Voor iedereen die zijn tekenvaardigheid wil vergroten, ervaring is niet vereist. Interessant voor zowel hobbyisten als voor beeldend kunstenaars die een nieuwe techniek willen leren

Docente: Tanja Smit (www.tanjasmit.com)

Waneer:

Zaterdag 11 december van 10-18 uur: De lijn vanuit de oosterse traditie naar hedendaagse toepassingen.

Zondag 12 december van 10-18 uur: Grijstonen en nuances, oefeningen in diepte.

Waar: Atelierpand De Lagere School, Stortenbekerstraat 205-207, Den Haag

Aantal studenten: Maximaal acht per workshop

Prijs: Eén dag naar keuze €55,-, Beide dagen €100,-

Informatie en aanmelding: tel. 06 1564 1234 of info@tanjasmit.com

8 Woensdagavonden van 12 januari t/m 9 maart 2011

Basiscursus sumi-penseel en zwarte inkt

Omschrijving: Leren tekenen/schilderen met bamboe penseel vanuit vanuit zowel de oosterse traditie als de westerse hedendaagse kunst. In deze cursus ligt de nadruk op het leren omgaan met de penseel en een aantal basistechnieken. Bij elke avond hoort ook een korte PowerPointpresentatie met beelden die aansluiten bij het programma en documentatiemateriaal op A4 om mee naar huis te nemen.

Voor wie: Voor iedereen die zijn tekenvaardigheid wil vergroten, ervaring is niet vereist. Interessant voor zowel hobbyisten als zeker ook voor beeldend kunstenaars die een nieuwe techniek willen leren

Docente: Tanja Smit (www.tanjasmit.com)

Waneer: Woendagavonden van 19.30 tot 22 uur, van 12 januari t/m 9 maart

Waar: Atelierpand De Lagere School, Stortenbekerstraat 205-207, Den Haag

Aantal studenten: Maximaal acht

Prijs: € 160,-

Informatie en aanmelding: tel. 06 1564 1234 of info@tanjasmit.com

8 Maandagavonden van 10 januari t/m 7 maart 2011

Vervolgcursus sumi-penseel en zwarte inkt

Omschrijving: Tekenen/schilderen met bamboe penseel vanuit zowel de oosterse traditie als de westerse hedendaagse kunst. In deze cursus ligt de nadruk op de inhoudelijke toepassing en de persoonlijke beeldontwikkeling. Bij elke avond hoort ook een korte PowerPointpresentatie met beelden die aansluiten bij het programma en documentatiemateriaal op A4 om mee naar huis te nemen.

Voor wie: Voor iedereen die eerder de beide workshops of de basiscursus heeft gevolgd

Docente: Tanja Smit (www.tanjasmit.com)

Waneer: Woendagavonden van 19.30 tot 22 uur, van 12 januari t/m 9 maart

Waar: Atelierpand De Lagere School, Stortenbekerstraat 205-207, Den Haag

Aantal studenten: Maximaal acht

Prijs: € 160,-

Informatie en aanmelding: tel. 06 1564 1234 of info@tanjasmit.com

Mouse Speak 19

2010-11-28T22:53:00.002+01:00

Reworking of this picture from this website

[In this series I rework pictures from the internet, using my mouse and the paint facility. I use the search engine Alltheweb to find pictures for me. I use existing words from the Dutch dictionary and encyclopaedia to have the search engine find pictures for me. Usually it finds unexpected things. I also use Wikipedia pictures now and then. Click here and scroll to see the whole series.]

It seems Aea is a modern Dutch girls name. I never heard of it before but i let my search engine look for pictures to this name. The search engine (as expected) didn’t find many Aea’s. AEA seems to be the abbreviation for quite a few organizations with websites with all kinds of uninteresting pictures.

I don’t know what the present picture has to do with Aea but anyway the search engine found it for me. I was immediately interested. Not in the person or the party she is taking part in, but in the flash light and the sudden reaction of the face. The light clings to the face like a sudden skin disease.

100 jaar Frankenstein op film

2010-11-25T23:01:00.001+01:00

Bovenstaand filmpje (duur: 12 minuten) werd in 1910 geregisseerd en geproduceerd door ene J. Searle Dawley. Dat is honderd jaar geleden en dat moet dus even gevierd worden.

Het is de eerste film gebaseerd op de figuur Frankenstein naar de hoofdpersoon van Mary Shelley's gelijknamige roman. Het filmpje is daarmee de stamouder van latere, grotere Frankenstein films.

In tegenstelling tot Mary Shelley's tragische verhaal, komt in Searle Dawley's filmpje alles op korte termijn goed. Searle Dawley heeft daarmee een passend horrofilmpje voor het slapen gaan gecreëerd. Het heeft verder in het geheel niets te maken met Mary Shelley's Frankenstein, behalve dat er óók sprake is van het samenstellen van een nieuw levend wezen.

Kijk hoe Frankenstein zijn monster simpel in een pot kookt en zie hoe het monster uit de dampen verrijst. Fraai gedaan door een pop te verbranden en die opname vervolgens achteruit te draaien. Maar kijk vooral ook naar de fraaie scènes met de spiegel die in dit verhaaltje een belangrijke rol speelt. Een klein wonder van simpele filmregie.

Dat Searle Dawley een vaudeville achtergrond had is duidelijk te zien aan de enscenering en het monster. Het monster zal in 1910 wellicht wat stuipen op het lijf hebben gejaagd. Het werkt nu vooral op de lachspieren en in Uw Villa weerklonk dan ook smakelijk gelach. Uw redactie wil U dat genot niet onthouden.

VLR

De Onbestemmelingen

2010-11-23T21:56:00.003+01:00

Enige dage geleden uitgekomen: De Onbestemmelingen.. Een benefietbundel waar Uw Eigen Villa dichter aan heeft bijgedragen. De opbrengst van deze bundel gaat naar ‘schrijven met daklozen’ initiatieven in Zuid Afrika en Nederland. De bundel wordt ingeleid door niemand minder dan Gerrit Komrij en wordt uitgeleid door (eveneens niemand minder dan) F. Starik. Gerrit Komrij heeft ook de Afrikaanse gedichten vertaald. Het omslagontwerp is van Sophie Walraven. De bundel is een initiatief van de Arnhemse bedelpoëet Bernd Ebbo Visser en Uitgeverij Kontrast

Er zijn Nederlandse en Zuid Afrikaanse gedichten opgenomen van:

Alexis de Roode, Anne Broeksma, Annelein Pompe, Arjan Witte, Arnoud Rigter, Ava Lon, Bart FM Droog, Bertus Pieters, Cees van der Pluijm , Chrétien Breukers, Daniël Vis, Dennis Gaens, Dorothy Ravier, Egbert Hovenkamp II, Ellen Deckwitz, Engemi Ferreira, Erik Jan Harmens, F. Starik, Felix van de Vorst, Fieke Gosselaar, Fien Hieronymus,Gijs ter Haar, Guus Bauer, Hans Wanders, Hanz Mirck, Ingmar Heytze, Johanna Geels, Jürgen Smit, Kabous Verwoed, Karin Lachmising, Kasper Peters, Kees Wennekendonk, Kurt Nahar, Lewies Botha, Manu, Marieke Visser, Marjon Zomer, Martijn Brugman, Martin Beversluis, Menno Wigman, Merijn Schipper, Michiel Jonker, Nanne Nauta, Nic Castle, Ori Plet, Oscar Wijers, Peter Knipmeijer, Pim te Bokkel, Pom Wolff, Robin Gerritsen, Steffie de Vaan, Susan Smith, Sylvia Hubers, Thomas Möhlmann, Tommy Wieringa, Ton de Gruijter, Tsead Bruinja, Vrouwkje Tuinman, Wibo Kosters, Wijnand Steemers en William Deraedt.

De bundel is hier te bestellen voor een belachelijk lage prijs.

VLR

Collages du printemps 19

2010-11-18T21:43:00.000+01:00

Fall; Herfst. Click on the image to enlarge; Klik op het plaatje om te vergroten. Copyright Villa La Repubblica 2010.

Click here for more collages in this series.
Klik hier voor meer collages in deze serie.

Also take a look here.
Neem hier ook een kijkje.

In Europa 09

2010-11-17T21:02:00.000+01:00

V.b.n.b.: Vogezen, Frankrijk; Rotterdam, Nederland; Den Haag, Nederland; Lothersdale, Engeland; St. Bees Head, Engeland; Nabij Ullswater, Engeland. Klik op de plaatjes voor een vergroting.

Top to bottom: Vosges Mountains, France; Rotterdam, Netherlands; The Hague, Netherlands; Lothersdale, England; St. Bees Head, England; Near Lake Ullswater, England. Click on the pictures to enlarge.

Serious matter

2010-11-11T16:07:00.000+01:00

Maurice Joyant: Toulouse Lautrec defecating on the beach at Le Crotoy, Picardie (1898-99).

In het kader van bezuinigingen en van een vijandelijke houding tegenover kunst en kunstenaars, wordt door veel kunstenaars en kunst instellingen naar een passend antwoord gezocht op deze zorgwekkende trends. Joyant en Toulouse Lautrec gaven hier al het meest gepaste antwoord.

VLR

Hier meer over kunst.
Hier meer artikelen.

The Book of Monsters 02

2010-11-10T16:36:00.001+01:00

Click here to see more monsters.

Sanny Overbeeke tijdelijk terug in Den Haag

2010-11-09T20:52:00.000+01:00

Zo’n anderhalf jaar geleden overleed kunstenaar Sanny Overbeeke. In het weekend van 20 en 21 november is er een korte tentoonstelling van haar werk bij Stichting Ruimtevaart. De tentoonstelling wordt vrijdag 19 november geopend. Klik voor de details op bovenstaande uitnodiging.

Hoewel zij aan kanker veel te jong overleed, bewaar ik een goede herinnering aan de crematie. Natuurlijk, het was een verdrietige en elegische gebeurtenis, maar de plechtigheid leek eerder een leven te vieren dan te betreuren. Dagen na de plechtigheid geurden nog de boeketten in het pand waar zij woonde.

Op de website van Sanny staan enige filmpjes. In een aantal filmpjes lijkt eeuwigheid te heersen. Zeker, er zijn elementen in de films die de eeuwigheid lijken te verstoren maar die verstorende elementen lijken de eeuwigheidsidee vervolgens alleen maar te versterken.

Het meest nadrukkelijk gebeurt dat in de verkeersscène in Observation 7 (2006). Het verkeer is zo druk dat het moeite kost over te steken. Gemakkelijk zou de geobserveerde oversteker uit beeld kunnen verdwijnen, maar hier is het de camera die de quasi-eeuwige rust houdt. Ook de snelvoorbijvarende boot lijkt in tegenspraak met de eerdere traagheid van de film. Maar in die traagheid hebben we het kielzog al langzaam over het water weg zien rollen en de fel glinsterende zon terug zien keren op het oppervlak. In dat zelfde glinsterlicht hebben we traag de schapen langs elkaar zien bewegen. De opnames in het drukke verkeer en van de snel voorbijglijdende boot houden die herinnering eerder levend dan dat ze die verstoren.

Er is in sommige films een streven het verstorende uit te bannen zonder de film aan spanning in te laten boeten. Zoals in Observation 4 (2004), waarin het levende beeld van vertraagd voorttrekkende karbouwen en de bijbehorende plattelandsgeluiden lijkt te vergeestelijken, waarna het aardse beeld van de karbouwen weer terugkeert.

Kernachtiger is misschien Nieblas (2004), waarin de vertraging maar op één moment doorbroken lijkt (wanneer de ballen elkaar raken). Maar ook hier herstelt zich het eeuwige: de kleine in het midden liggende bal blijft liggen. Al het voorafgaande – het werpen van een bal, de voorbijtrekkende nevel, het kaatsen van de ballen – lijkt gestold in de overblijvende bal. In dit filmpje komt ook een ander aspect duidelijk naar voren: het in één film brengen van ogen-(en oren-)schijnlijk verschillende zaken.

Het meest extreem is dat te zien en te horen in het oudste filmpje 2 Flies (1998). Het voorgedragen gedicht van Charles Bukovsky heeft onmiskenbaar iets te maken met het beeld, maar wát is niet meteen duidelijk. Sterker, het beeld komt steeds verder van de tekst af te staan en toch is het niet duidelijk of het gedicht de beelden beheerst of de beelden het gedicht beheersen.

Het hoogtepunt is wat mij betreft Pony Tales (2005): de film over het paardje dat in stilte langs geesten lijkt te lopen. Of is het zelf een geest?

BP

Klik hier voor meer artikelen.
Klik hier voor meer kunst.

Collages du printemps 18

2010-10-29T13:30:00.000+02:00

The bridge; De brug. Click on the image to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting. Copyright Villa La Repubblica 2010.

Click here to see more collages in this series.
Klik hier om meer collages uit deze serie te zien.

Also take a look here.
Neem hier ook een kijkje.

Kreng in Den Haag

2010-10-24T22:46:00.000+02:00

Bovenstaand geluidsfilmpje geeft een voorbeeld van de muziek van Kreng, pseudoniem van Pepijn Caudron. U hoort hier L'Autopsie Phénoménale de Dieu. Van De Nieuwe Slag ontving Uw Villa een uitnodiging om Caudron bezig te zien, samen met gitarist Thijs Louis op 28 oktober. Uw complete redactie is erg benieuwd naar wat dat gaat worden. Zie hieronder de détails:

De Nieuwe Slag presenteert:

Kreng met Thijs Louis: Arcanum
28 oktober, 20:30 uur
Studio Loos, De Constant Rebecqueplein 20B, Den Haag
Entree € 7,50 (met korting: € 4,00)

Kreng is de muzikale artiestennaam van Pepijn Caudron. Caudron is ook acteur, bekend van het gezelschap Abattoir Fermé en diverse televisieproducties. Als Kreng produceerde hij drie geluidsdragers, ‘Zomer’ (EP, Fant00m 2007), ‘Pleiades’ (EP, Fant00m 2008) en ‘L’Autopsie Phénoménale de Dieu’ LP, Miasmah 2009). De laatste uitgave oogstte internationaal veel bijval door de filmische opbouw, interessante emotionele, theatrale associaties. Opvallend is hoe gevarieerd zijn inspiratiebronnen zijn. Kreng werkt met samples van eigen elektronisch fabrikaat, uit de free jazz, de moderne klassieke muziek en volksmuziek.

‘Arcanum’ wordt uitgevoerd met gitarist Thijs Louis en zal tot een nieuw album leiden. Dit project is een verdere ontwikkeling van ‘L’Autopsie’. Louis komt ook uit het Antwerpse en is bekend van de bands MojoStar, Nono Newton en The Belbouchos. Kreng vroeg hem onder meer vanwege zijn uitgekiend gebruik van feedback.

Bezetting:
Kreng (elektronica, samples)
Thijs Louis (el. gitaar)

Schrieperig

2010-10-24T22:15:00.000+02:00

denkend aan Holland

er is een land zo plat en vochtig
zo vol bemest zo slijkig groen

dat iedereen geloven wil dat
daar de melk zo wit vandaan komt

zo mager blank en vreugdeloos
zo romeloos

Het nieuwe kabinet wil fors bezuinigen op cultuur. Dat heb je immers toch niet nodig in dit land. Zo blijkt dat ze ook het complete Muziekcentrum van de Omroep (MCO) willen opdoeken. Geen Matinee op de Vrije Zaterdag meer, geen Metropole Orkest, geen orkest meer voor de gezamenlijke omroepen. De meest gehoorde en minst elitaire orkesten van dit land mogen de ww in of een ander vak gaan leren. Terwijl de nieuwbakken premier piano zit te pingelen, moet de rest blijkbaar maar z'n mond houden. Schrieperige trutmentaliteit, dát vindt Uw Villa! U kunt er in ieder geval uw stem nog tegen verheffen en wel hier: http://www.mco.nl/mco_page/actie

VLR

Mouse Speak 18

2010-10-24T21:43:00.002+02:00

Reworking of this picture from this web site. Click on the pictures to enlarge.

[In this series I rework pictures from the internet, using my mouse and the paint facility. I use the search engine Alltheweb to find pictures for me. I use existing words from the Dutch dictionary and encyclopaedia to have the search engine find pictures for me. Usually it finds unexpected things. I also use Wikipedia pictures now and then. Click here and scroll to see the whole series.]

No idea what the original picture is all about. Probably some party. But that didn´t attract me to the picture. It is the togetherness shown in the picture. Making one front for the camera. Behind the façade of smiles there are three individuals who at least agreed to share their togetherness with the rest of the world. But who are they? And what do we care? Why would we care?

So while reworking this picture i decided to stress the anonymity of these kind of pictures. I turned the togetherness into a brownish block. And it doesn’t even make much difference if you turn the thing upside down. Or does it?

BP

Van niets naar nergens. Bijlage.

2010-10-19T00:59:00.002+02:00

Jonathan Dimbleby van de BBC reisde door Afrika. Daarbij deed hij ook Zambia aan. Nu eens niet om er naar honger en zieligheid te kijken, ook niet om er olifanten en leeuwen te zien en ook niet om er mensen in vreemde uitrusting te zien dansen. Wél rijdt Dimbleby er tractor op een farm en reist hij met de Tazara spoorlijn. Die spoorlijn heeft Uw reiziger meermaals gekruist, maar hij heeft er nooit in gezeten, want hij heeft een trauma over treinreizen in Zambia. Verder loopt Dimbleby in Lusaka te joggen met de Zambiaanse vrouwelijke boxkampioen Esther Phiri en is hij op de markt van Lusaka op zoek naar Mr. Reasonwhy. En wie dát is moet U zelf maar uitvinden in onderstaande twee filmpjes.

Alles bij elkaar is er veel herkenbaars te zien voor Uw reiziger. Veel easy going mensen. Easy going al moeten ze nog zo knokken voor het bestaan. En bovendien mensen die graag een praatje maken met een musungu. Als je als musungu maar vriendelijk bent en belangstelling hebt.

En let ook op de Afrikaanse achtergrondmuziek. Niets bijzonders, maar het zijn de klanken die je overal hoort uit radiootjes en in bars.

BP

Licht uit Irak in Amsterdam

2010-10-18T23:41:00.002+02:00

Copyright Pala Salih (b.), Safaa Khazan (o.) en De Levante

In De Levante wordt momenteel werk van twee kunstenaars (Pala Salih en Safaa Khazal) tentoongesteld onder de titel “Het Licht uit Irak”. De opening was op 17 oktober en de tentoonstelling loopt nog tot 26 februari 2011 (!!). Onder aan het artikelen vindt U de details.

Etniciteit en afkomst zijn bij kunstenaars, als bij ieder ander, feiten des levens. En die feiten kunnen iedere dag van een leven bepalen. Tot die feiten behoren ook het denken en handelen. Bij een getalenteerde kunstenaar kan dat leiden tot interessante kunstwerken.

Voor het publiek kunnen etniciteit en afkomst een leidraad zijn bij het kijken. Zoals etniciteit en afkomst ook een rol spelen bij de kijker zelf.

Maar waar etniciteit en afkomst van kunstenaar en beschouwer centraal staan, kan dat ook leiden tot blikvernauwing. Het kan andere kwaliteiten van de kunstenaar en andere aspecten van het waarom van de kunstwerken veronachtzamen. In het slechtste geval blijft alleen over dat de kunstenaar van ver komt.

Nu kan ieder kunstwerk voor de kijker van ver komen, al is het gemaakt door een kunstenaar die in het huis vlak naast U is geboren. Een kunstwerk is een product van tussen de oren, zowel voor de kunstenaar als voor de kijker. En ‘ver’ is in het denken nu eenmaal geen geografisch gegeven.

Zo zijn zowel ontkennen als het blindelings benadrukken van etniciteit en afkomst in de kunst twee valkuilen bij het presenteren van kunstwerken.

Het samenstellen van tentoonstellingen van kunstenaars die afkomstig zijn uit het Midden Oosten – zoals De Levante onder meer doet - is daarom een heikele onderneming. Wat wil je als galerie precies laten zien aan het publiek? In het geval van deze tentoonstelling gaat het om ‘het Licht uit Irak’. Een titel die overduidelijk dubbelzinnig opgevat kan worden. Is het in dit geval van belang te weten dat de kunstenaars uit Irak afkomstig zijn? Of leidt dat tot de genoemde blikvernauwing? Bevordert een dergelijke titel de open blik?

We zullen het moeten zien. In mijn nieuwsgierigheid heb ik beide kunstenaars even ‘gegoogled’.

Op de website van Pala Salih staan hier een aantal schilderijen zonder titels of jaartallen. Opvallend is dat de bovenste twee rijen bestaan uit gekleurde schilderijen en dat de onderste twee rijen een wat grauwige indruk maken. Het is niet duidelijk of het gekleurde werk ouder is dan het grauwe of omgekeerd. Misschien is het tegelijkertijd ontstaan.

Het gekleurde werk lijkt expliciet te willen charmeren. De kleuren kun je je voorstellen als afkomstig uit een land met bergen, zon, bomen, woestijn, kortom, ze zijn prettig dromerig en exotisch. Vertaal dromerig met poëtisch en vertaal exotisch met kleurrijk en de charme lijkt snel verklaard. Vertaal de charme dan ook nog met mystiek en er zal een publiek voor het werk zijn dat snel verrukt ervan is.

Maar het is juist dat soort charme die kunst al snel verdacht kan maken. Wil het werk niet alleen maar charmeren? Is het wel echt en oprecht? Meent die kunstenaar dat nou of wil hij alleen maar zijn geld verdienen? En anderzijds, wat is er mis met charmeren?

Ik kan mij voorstellen dat de beeldtaal van een Iraakse kunstenaar erop gericht is een groot publiek in het beeld te trekken om een bedekte boodschap, of liever: een verborgen levensgevoel, te laten zien. Het is in Irak een traditie – zoals in meerdere (voormalige) dictaturen – zaken niet concreet te benoemen. Concreet zijn kan je immers het leven kosten. Het is voorstelbaar dat het charmeren – voor een beeldend kunstenaar een beproefde methode om zaken te bedekken – een tweede natuur is van een kunstenaar uit Irak, dat het deel is geworden van zijn vakmanschap.

Voor een Nederlandse kijker is echter alleen het exotische opvallend aan het werk van zo’n kunstenaar. En het is begrijpelijk dat een Iraakse kunstenaar zich bij het oppervlakkige Nederlandse kijken aanpast. Het is dan de charme die blijft en de inhoud die óf verborgen blijft óf verdwijnt.

Maar dan is daar dat grauwere werk van Pala Salih. Het lijkt of alle exotiek en dromerigheid eruit verbannen is. Alsof het opgelost is door een schril, bleek licht. De kunstenaar kon geen groter contrast maken. Het is of de grauwe schilderijen juist tonen wat de gekleurde schilderijen verborgen houden. Reden te meer om toch eens poolshoogte te nemen bij De Levante.

Safaa Khazal – de andere tentoonstellende kunstenaar - maakte een heel eenvoudig en helder filmpje over zijn ontwikkeling als kunstenaar. Hier beneden is het filmpje te zien. Het is ook hier op Youtube te zien of hier op zijn website. Zo verborgen als de beweegredenen en ontwikkelingen van het werk van Pala Salih zijn, zo duidelijk zijn ze bij Safaa Khazal. Khazal presenteert zijn ontwikkeling in het filmpje als een reeks persoonlijke besluiten. Uiteindelijk komt hij uit bij licht en beweging. Universele begrippen die voorbij gaan aan historie en persoonlijke expressie. Ondanks dat maakt Safaa Khazal in zijn filmpje duidelijk dat afkomst en etniciteit wel degelijk een rol spelen. Niet vanwege het exotische of zijn immigrantschap, maar vanwege de artistieke besluiten die hij genomen heeft in zijn werk.

Alles bij elkaar lijkt het erop dat De Levante – ondanks of misschien juist dankzij de risico’s - een interessante tentoonstelling heeft gemaakt. Een tentoonstelling van twee kunstenaars voor wie goedkoop exotisme geen oplossing is. Twee kunstenaars die inderdaad een verhaal over licht vertellen. Maar of dat licht nu specifiek uit Irak komt, is natuurlijk maar de vraag.

BP

Lees hier meer artikelen.
Lees hier meer over kunst.

De Levante en AIDA presenteren:
Het Licht uit Irak 

Van 20 oktober 2010 – 26 februari 2011 is bij De Levante de expositie Het Licht uit Irak, met werk van Pala Salih en Safaa Khazal te zien. Zondag 17 oktober om 15.00 uur zal de expositie geopend worden door Bülent Evren.  

Pala Salih (1965, Iraaks Koerdistan) studeerde in 1986 af aan de Kunstacademie in Sulaimanya, Irak en in 2002 aan de Koninklijke Kunstacademie in Den Haag. Net als in zijn geboorteland is Salih in Nederland een zelfstandige en veelzijdige kunstenaar. Hij combineert schilderen met tekenen en keramiek. Salih woont en werkt in Den Haag. www.palasalih.org

Safaa Khazal (1964, Irak) voltooide in 1999 de studie voor Fijne Kunsten aan de Universiteit van Bagdad. De eerste jaren schilderde Khazal figuratief: landschappen, portretten, stillevens en verschillende onderwerpen. Na verloop van tijd zocht hij naar andere beeldtaal. Zijn werk werd abstracter, omdat hij vond dat realisme zijn gevoel beperkte. In 2009 voltooide Khazal een vervolgopleiding op de Hogeschool voor de Kunsten te Utrecht. www.khazal.nl

De Levante levert een unieke bijdrage aan de culturele uitwisselingen tussen Nederland en de Oriëntaalse wereld op het gebied van kunst, educatie en ondernemerschap. Het is ontstaan vanuit de behoefte om een vollediger, realistischer beeld te geven van deze wereld en met een nieuwe bril te kijken naar deze culturen waar men veel van hoort, maar weinig van weet. De Levante is daarmee de enige instelling die een permanent podium wil bieden voor de hedendaagse kunst en cultuur van de Oriëntaalse wereld. De Levante is begonnen haar activiteiten te ontwikkelen vanuit een Platform die een brugfunctie vervult tussen Oost en West en wil doorgroeien naar een instituut met internationale allure die past in de traditie van Amsterdam als voortrekkersrol in de internationale culturele scene.

De Levante, Hobbemastraat 28, Amsterdam
(hoek Hobbemastraat/Hobbemakade)
www.delevante.org
openingstijden: wo-za 13:00-17:30

Collages du printemps 17

2010-10-17T16:37:00.000+02:00

Just look at them; Kijk hun nou. Click on the picture to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting. Copyright Villa La Repubblica 2010.

Click here to see more Collages du printemps.
Klik hier om meer Collages du printemps te zien.

Also take a look here.
Neem ook hier een kijkje.

16 oktober Wereldvoedseldag: Ook in het Haagse Filmhuis

2010-10-12T21:18:00.001+02:00

gerecht

persoonlijk gooi ik heel graag weg
daar wordt een klokhuis groter van
en het oude brood krijgt zo gewicht
kwijtgescholden wordt het in zacht blauw
de regenbogen zijn voor kraaien
en de rest is voor de haaien
schimmels bereiden zacht een godendauw
en breien warme kelders vol van licht
ik zeg: daar wordt de wereld mooier van
en de cipier bakt er zijn lievelingsgerecht

Enige tijd geleden ontving Uw Villa onderstaande uitnodiging om Wereldvoedseldag te komen vieren (eeehhh,... nou ja, dat er dus eigenlijk voldoende voedsel op de wereld kan zijn...) in het Haagse Filmhuis op zaterdag 16 oktober. Lees hier de details!

Filmevent Minder Afval, Minder Honger?

Locatie: Filmhuis Den Haag, Spui 191 in Den Haag
Datum: zaterdag 16 oktober 2010
Aanvang: 13.30 – 16.30 uur
Toegang: gratis
Reserveren: (070) 365 60 30 kassa Filmhuis Den Haag. Gereserveerde kaarten een half uur voor aanvang afhalen aan de kassa van dit filmtheater.

Hoeveel draagt voedselverspilling bij aan de wereldhonger en wat kunnen wij, als consumenten doen, om voedselverspilling tegen te gaan en honger de wereld uit te helpen? Deze vraag staat centraal tijdens het film –en debatprogramma Minder Afval, Minder Honger?

Terwijl bijna 1 miljard mensen in de wereld honger lijden, gaat wereldwijd meer dan 40% van ons voedselaanbod verloren tussen ploeg en bord. Het merendeel hiervan gaat verloren bij de productie, de verwerking, het transport en de retailer. Daarnaast verspilt de Nederlandse consument nog eens 10 procent, opgeteld komt dit neer op minimaal 2,4 miljard euro per jaar ofwel 400 euro per jaar per huishouden. Op het gebied van voedselverspilling valt dus nog veel te verbeteren.

Welke positie hebben consumenten in de voedselketen en hoe kunnen zij deze positie effectief aanwenden om voedselverspilling tegen te gaan en honger de wereld uit te helpen? Hierover gaat Yuca Waarts; onderzoeker duurzame productieketens Universiteit Wageningen, samen met deskundigen in de zaal en het publiek in debat. Waarts is tevens auteur van de publieksbrochure over de relatie tussen honger en voedselverspilling, die speciaal voor Wereldvoedseldag is ontwikkeld. Een filmcollage van korte, thematische films en documentaire fragmenten laat zien wat er in de praktijk gebeurt.

De middag wordt afgesloten met de vertoning van de korte film Ondervoeding de wereld uit - Bolivia aan zet van WEMOS en de bioscoop première van de documentaire Taste the Waste. Hiervoor reist Taste the Waste over de wereld om te zien hoe voedselverspilling plaatsvindt, maar ook wat we er aan kunnen doen. Waarom overladen supermarkten hun schappen met een variëteit van hetzelfde product? Waarom wordt sushi als varkensvoer gebruikt? Hoeveel draagt voedselverspilling bij aan wereldhonger? Maar we zien ook hoe we verspilling kunnen reduceren zonder verlies van de huidige standaard van leven.

Programma en sprekers
13.30 uur Welkom door de dagvoorzitter
13.35 uur Filmcollage over Honger in de wereld, Voedselverliezen in de keten en De rol van de consument & publieksdiscussie
15.00 uur Pauze
15.15 uur vertoning documentaire Taste the Waste en “Ondervoeding de wereld uit - Bolivia aan zet"
16.20 uur Afsluiting door de dagvoorzitter
16.30 uur Einde programma

Wereldvoedseldag is een initiatief van Wageningen UR en Schuttelaar & Partners. Het filmevenement wordt mede mogelijk gemaakt door: de Boeddhistische Omroep Stichting, Hoofdstad van de Smaak, ICCO, Unilever en de Van Gansewinkel Groep. Voor meer informatie kunt u terecht op: www.wereldvoedseldag.nl en www.filmhuisdenhaag.nl

Het ´rechtse´ triumviraat

2010-10-12T00:42:00.001+02:00

Plaatje van Volkskrantblog

Nederland gaat interessante tijden tegemoet. Dat ik niet sta te juichen bij het aanstaande kabinet zal u niet verbazen. Ik heb het niet zo op de rioolpraat van Wilders en ik ben geen fan van vrij veel politici. Zelfbenoemd ‘rechts’ heeft nu een kabinet gevormd onder leiding van beste jongetje van de klas Rutte en machtpoliticus pur sang Verhagen.

En toch ben ik er niet bij voorbaat zeer negatief over. ‘Rechts’ is momenteel de enige politieke stroming die met Wilders kan afrekenen. Of dat ook de inzet is en of dat ook gaat lukken, is een tweede. ‘Rechts’ is blijkbaar beter in staat het revanchisme en de apolitieke ontevredenheid van de Wilders-volgelingen te onderkennen.

‘Links’ of verzameld midden kan dat niet. Zij proberen de Wildersisten te veel met redelijkheid te bestrijden en de rede heeft geen vat op Wilders en consorten. Die zijn te zeer overtuigd van hun eigen gelijk.

Definitief afrekenen met revanchisme en apolitieke ontevredenheid zal überhaupt moeilijk zijn. Het is een continue ondertoon die we van alle tijden kennen. De rede leidt nu eenmaal niet tot grote, klinkende leuzen. Er zullen altijd mensen blijven die een hekel hebben aan discussie, denken of welke vorm van intelligentie dan ook. Dat komt in naam overal voor, bij links en bij rechts, bij religieuzen en bij niet-religieuzen, bij homo’s en bij hetero’s. Er valt dan ook geen politiek of maatschappelijk stempel op te plakken. Politiek gezien zal het zich het meest verwant voelen met conservatisme. En conservatisme komt in alle partijen en in alle maatschappelijke lagen voor.

Momenteel wordt conservatisme weer als ‘rechts’ betiteld. Met name door mensen als Rutte en Verhagen. Dat ligt blijkbaar lekker bij de kiezers sinds je je – naar het schijnt – moet schamen ‘links’ te zijn (wat dat ook moge inhouden). Wat ‘rechts’ dan precies is, is mij niet helemaal duidelijk. Blijkbaar is dat het overlopen van dadendrang. Iets anders kan ik er niet van maken. Maar toegegeven, als datzelfde ‘rechts’ vindt dat er een ‘linkse kerk’ is, ja, dan zal er ook wel iets van rechts zijn.

Het door Rutte geformeerde kabinet wordt door hem openlijk als ‘rechts’ betiteld. Het zal een beleid maken waar “rechts Nederland zich de vingers bij af zal likken”, in de woorden van Rutte zelf.

Niettemin is Wilders een ernstige bedreiging voor de partijen van Rutte en Verhagen. De partij van Wilders is in feite een grotere bedreiging voor haar concurrenten op ‘rechts’ dan die op ‘links’. Weerstand tegen Wilders laat de kiezers van CDA en VVD overlopen naar links en sympathie voor Wilders laat hen naar de PVV overlopen.

Daarnaast zul je als partijen aan moeten tonen dat de ideeën van Wilders niet werken. Wellicht is dat ten dele ook de idee van Rutte en Verhagen. Aanvankelijk had ik zo mijn twijfels, toen ik hoorde dat Wilders ook wat te zeggen had over de keuze van de ministers. Maar naar nu blijkt, valt dat mee.

Op voor Wilders belangrijke ministeries zitten mensen die niet bepaald zijn politieke vrienden zijn. Gerd Leers gaat immigratie doen. Hij lijkt me geen type dat een rabiaat anti-buitenlander- of anti-vluchtelingenbeleid zal gaan voeren. Ook zie ik hem niet de Europese Commissie en het Europees Parlement passeren in die zaken. Ivo Opstelten gaat politie en justitie doen. Ook hem zie ik niet voorbij de grenzen van de redelijkheid opereren. Daarvoor heeft hij te veel bestuurlijke ervaring. Donner gaat de inburgering doen. Dat zal ongetwijfeld met de protestantse knoet gebeuren, maar Donner is tolerant tegenover het Islamitisch volksdeel. En naar goed antirevolutionaire traditie zal hij daar niet vanaf stappen. En noch van Uri Rosenthal noch van Maxime Verhagen hoeven we de door Wilders gewenste internationale spierballentaal te verwachten. Daar zitten dus niet de problemen in dat kabinet.

Er zijn andere bedreigingen voor dit kabinet:

· de voorgenomen megalomane bezuinigingen,

· de verdeeldheid van de partijen,

· de Europeanisering van het beleid en

· de uitbesteding van overheidstaken aan het bedrijfleven.

Bezuinigingen

Die bezuinigingen zijn met name voor Rutte blijkbaar heilig. Zij zijn zijn belangrijkste structurele punt van kritiek geweest als oppositiepartijleider en hij ziet het blijkbaar nu als zijn opdracht Nederland zoveel mogelijk kaal te plukken. Ik begrijp niet goed waarom, maar radicaal bezuinigen schijnt te behoren tot het liberale gedachtegoed.

Die bezuinigingen kunnen het hele beleid lam leggen. Zeker wanneer die bezuinigingen ongerijmd lijken te zijn. Het is daarbij tekenend dat de heren Kamp en De Krom het Ministerie van Sociale Zaken gaan bezetten. Beide heren staan niet bijzonder bekend om hun sociale inborst. Ik garandeer U, dat wordt kappen waar te kappen is en degenen in de samenleving die daarbij buitenspel komen te staan, krijgen daar zelf de schuld van.

Verdeeldheid

De verdeeldheid van de partijen lijkt nu allereerst een rol te spelen in het CDA. Maar dat kan zich uitbreiden. Met name wanneer Wilders merkt dat zijn wensen willens en wetens door een aantal bewindslieden niet in vervulling zullen worden gebracht. Natuurlijk zou Wilders wel erg naïef zijn te denken dat hij door te gedogen ook mee mag regeren. Maar misschien is hij wel zo naïef. Wanneer hij merkt dat de kaarten anders liggen, kan hij vreemde sprongen maken. Hij kan het kabinet schofferen en er voor zorgen dat het kabinet zich vooral met hem en niet met het beleid zal moeten bezig houden. Nu ja, een beetje zoals Klink het omschreef. En dan kun je nog zoveel door de wol geverfde bestuurders in je kabinet hebben, het zal gaan irriteren en er zullen morele scheidslijnen in de regering komen. Het zal Rutte en Verhagen veel stuurmanskunst kosten om dat in goede banen te leiden.

De oppositie komt daarbij in mijn verhaal nog even niet voor. De oppositie trekt tot nu te weinig eensgezind op en heeft te weinig verrassende repliek. Wilders uitsluiten is één ding, maar wat stel je ertegenover? De verschillende partijen hebben daar wel zo hun antwoorden op maar zij zouden meer de handen ineen moeten slaan. Of zij voldoende lef hebben om Wilders uit zijn tent te lokken, staat nog even te bezien.

Europeanisering

Maar ook als er een ‘links’ kabinet was gekomen, zou het last hebben van afnemend vertrouwen in ‘de politiek’. Immers, de nationale politici hebben steeds minder macht. In steeds meer zaken zijn zij gebonden aan Europese wet- en regelgeving. En – zoals ik hier al eerder uitlegde – zijn zij te ijdel om dat gewoon uit te leggen aan de kiezers. Politici stellen zich voor de verkiezingen en in de oppositie op alsof zij voor allerlei veranderingen kunnen zorgen, maar zij vergeten daarbij meestal de Europese dimensie. Dat komt de geloofwaardigheid van nationale politici en ‘de politiek’ niet ten goede.

Privatisering

Ook door het rigoureus uitbesteden van overheidstaken aan het bedrijfsleven wordt ‘de politiek’ alleen maar ongeloofwaardiger. En ja, ook een ‘links’ kabinet zou daar problemen mee krijgen. Het is natuurlijk leuk als premier Rutte zegt dat de overheid kleiner moet worden en eerst in het eigen vlees moet snijden maar vervolgens vraag je je wel af wat ‘de politiek’ dan nog te doen heeft. Als ‘de politiek’ wel belasting laat betalen maar de kiezers zien niet meer waar ‘de politiek’ dat direct aan uitgeeft, dan heb je een probleem. Je kunt dan als overheid wel zeggen dat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid moet nemen, maar welke verantwoordelijkheid heeft de regering dan nog als die zich uit de samenleving terugtrekt?

Met name die laatste twee factoren – Europa en uitbesteding – worden gegarandeerd niet als een probleem gezien door Rutte en Verhagen. Dat is jammer want dat zijn nu juist lange termijn trends die – samen met het gelijkhebberige revanchisme van Wilders – de samenleving nogal ingrijpend veranderen.

VLR

The Book of Monsters 01

2010-10-05T22:56:00.000+02:00

In Europa 08

2010-10-05T22:49:00.000+02:00

V.b.n.b.: York, Engeland; Rotterdam, Nederland; Rome, Italië; Istanboel, Turkije; Schiedam, Nederland; Den Haag, Nederland. Copyright Villa La Repubblica 2010.

Top to bottom: York, England; Rotterdam, Netherlands; Rome, Italy; Istanbul, Turkye; Schiedam, Netherlands; The Hague, Netherlands. Copyright Villa La Repubblica 2010.

Klik hier voor meer Europese plaatjes.
Click here for more European pictures.

Doe een wens bij een put of val erin 035

2010-10-05T22:27:00.000+02:00

zwanenzang

het staat wel vast dat zwanen niet zingen als zij sterven

anatomisch zijn zij er niet toe in staat

zij kunnen wat toeten sissen tetteren

liever verdwijnen zij als uitgesmeerde witte vlekken in de sneeuw

Klik hier voor meer gedichten in deze serie
Kijk ook hier.

Collages du printemps 16

2010-10-04T23:21:00.000+02:00

The Oath of the Davidians; De eed der Davidiërs. Click on the image to enlarge; Klik op het plaatje voor een vergroting. Copyright Villa La Repubblica 2010.

Click here to see the complete collection.
Klik hier om de hele serie te zien.

Also take a look here.
Neem hier ook een kijkje.

Baldessari: Het universum begrijpen.

2010-10-04T22:38:00.002+02:00

Bovenstaand filmpje over John Baldessari is van Tate Channel, die geweldige site van Tate Gallery.
Naast bovenstaand filmpje zijn daar nog veel interessante filmpjes te zien waarin kunstenaars aan het woord zijn.

John Baldessari is één van mijn favoriete Amerikaanse kunstenaars. Niet dat ik al zijn werken nu zo bijzonder vind, maar het oeuvre is vooral bijzonder. En - dat zult U begrijpen – dat komt vooral door zijn collage-achtige kijk op de zaken.

In bovenstaand filmpje legt Baldessari meteen aan het begin uit wat kunst voor hem inhoudt. En ik merkte dat het verrassend overeenkwam met hoe ik er zelf tegenaan kijk. Het is bovendien prettig dat Baldessari het vrij eenvoudig uitlegt.

Vervolgens komt zijn eigen artistieke ontwikkeling aan bod en ook daar vertelt hij heel gemakkelijk over. En mij uit het hart gegrepen zijn zijn slotopmerkingen over het ontstaan en maken van kunst.

Geniet ervan!

BP

This short movie about John Baldessari is from Tate Channel, that wonderful Tate Gallery site. Apart from this film many other interesting films where artists talk are to be seen there.

John Baldessari is one of my favourite American artists. Not that i love all his works, but his oeuvre is very special. And – you’ll understand that – that is because of his collage-like ways of seeing.

Immediately in the beginning of this movie Baldessari explains what art is to him. And i noticed that it was surprisingly similar to the way i look at it myself. Moreover Baldessari explains it quite simply.

Next his own artistic development can be seen and he talks about that quite easily too. I could have made his final remarks about the conception and making of art myself.

Enjoy it!

BP